maandag 13 november 2017

December

Sinterklaastijd alweer.
Dit jaar met een enorm enthousiaste kleuter die niet kan wachten. Vanavond voor het eerst Sinterklaasjournaal. We gaan dit jaar wel kijken.
Ik voorzie een stuk minder gestress dan vorig jaar. Het loopt op school een stuk lekkerder en ook het idee dat ze dan MOET leren lezen en schrijven (wat ze echt heel graag wil) is een beetje minder belangrijk.
Dat maakt dat ik wel een stuk meer zin heb in sinterklaas vieren. Alle spannende verhalen, pepernoten bakken, speculaascakejes maken, sinterklaaswerkboekjes maken. En dan straks alle pakjes. En dat zijn er bij ons nogal wat. We doen niet zo aan kerst. Tenminste, niet bij mijn familie met pakjes. Wel lekker eten met wie er bij kan zijn. Sinterklaas is veel meer gezellig allemaal samen voor ons. En nu groeide de familie natuurlijk naar mate wij ouder geworden zijn. Inmiddels zijn we met 11 mensen. En dat betekent dus ook echt een heleboel pakjes. Een middag van alles uitpakken en blij zijn met welke goede dingen anderen nu weer voor je bedacht hebben en wat lekkers eten. Extra leuk nu weer, met wel gelovende kids. Ik hou er wel van.
Kerst is natuurlijk wel leuk. Maar dat is bij ons niet zo'n ding. Niet altijd de eerste kerst thuis, lang niet altijd allemaal samen. Ik hoor soms dat mensen dat wat gek vinden. Maar het is hoe het voor ons prima werkt. Ik vind kerst leuk, mooie versieren en lichtjes en zo. Maar de echte familiedag in december is voor mij gewoon Sinterklaas.

woensdag 8 november 2017

bezuinigen

Als je ooit ergens slecht in je vel zat of gewoon nogal vastgelopen was in je dagelijks leven en je moest daar een onderzoek voor ondergaan (zo'n psychologisch geval), dan kan het zomaar zijn dat je een labeltje krijgt. Hetzij een tijdelijk labeltje, hetzij een permanent labeltje.
Maar wat zegt zo'n labeltje, zo'n stickertje nu eigenlijk over jou?
Soms zegt het heel erg veel. Kun je beter begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan in je leven of waarom je doet zoals je doet (en dus niet raar of gek of vreemd ben. Gewoon een beetje anders)
En soms, volgens mij best vaak, zegt het gewoon helemaal niks. Dat labeltje is toevallig de naam die ze gegeven hebben aan de kenmerken die jij laat zien. Dat is dus niet wie je ben. En het is al helemaal geen excuus voor van alles.
Maar het nare van die labeltjes, vooral die permanente. Die achtervolgen je nogal. Ik zie het in mijn omgeving. Er wordt soms ontzettend misbruik van gemaakt door allerlei instanties, met maar stukjes uit het onderzoek gebruiken bijvoorbeeld.
Dat ik nogal fel ben op het labeltje wat ze op mijn kind willen plakken (echt al zijn halve leven overigens) waar ik het totaal niet mee eens ben (iets met bepaald gedrag enkel op die ene plek, alle symptomen kunnen ook iets heel anders, naar mijn idee veel logischer, zijn.)Veel hulpverlening vind dat blijkbaar vreemd. Want met zo'n labeltje kun je ineens allerlei hulp krijgen en gaat alles makkelijker. Dit oordeel vellend na mijn kind nog nooit gezien te hebben. Er ligt een onderzoek, met een niet definitief en niet zeker labeltje. Al 1,5 jaar inmiddels. Maar het onderzoek zelf klopt niet (lang verhaal, iets met kortzichtig en verkeerde feiten enz) Er is niks met zekerheid vastgesteld. En toch wordt er dus weer gehandeld naar het labeltje dat hij niet heeft.
Ik vermeldde gisteren in een gesprek dat ik nog niet klaar ben met het onderzoek. Dat ik het op zijn minst kloppend, qua feiten, wil hebben. Dat werd niet zo goed gesnapt. Of ik dan bedoelde dat ik het onderzoek nog eens overnieuw wilde laten doen. Maar dat is niet het plan. Toen ik zei dat ik echt zag aankomen dat dit hem zou gaan achtervolgen (geldigheid verlopen of niet) leken ze dat ook wat apart te vinden.
En toch bleek later dat er heel erg gericht werd op een pad richting behandeling op het gebied van het labeltje. Ik krijg nooit goed uitgelegd aan andere mensen dat ik niet tegen labeltjes ben, dat als je iets heb, dan heb je iets. Maar ik ga toch niet zitten wachten totdat mijn kind de zoveelste hulpverlener moedeloos laat opgeven, omdat de behandeling niet past, niet werkt en niet bij hem aanslaat. Gewoonweg omdat ze uitgaan van de verkeerde beginsituatie. Omdat ze er vanuit gaan dat zijn hoofd werkt op manier x, terwijl ik echt heel zeker weet dat dit niet zo is.
Hoe vaak ik ook uitleg dat alles waar dit op gebaseerd is, niet aangeboren is. Dat dit er niet altijd geweest is. Dat dit echt iets is gerelateerd aan bepaalde situaties (meerdere inmiddels helaas)
Ik ben dan vooral de ouder die niet wil zien dat er iets mankeert aan haar kind. Dan ben ik de slechterik in het verhaal.

En ik hoor zoveel andere verhalen van ouders in precies hetzelfde situatie. Die keihard moeten vechten voor de erkenning van hun kind, dat stuk gaat door onbegrip en onkunde. Een gebrek aan kennis en een gebrek aan vertrouwen in ouders.
Ik merk dat ik er vooral heel boos van word. Niet enkel over onze situatie, maar vooral eigenlijk dat die van ons totaal geen uitzondering is. Dat er nog zo ontzettend veel kinderen helemaal stuk gaan, opgegeven worden, beschadigd raken, door iets wat ze zou moeten helpen. Iets wat bestaat om kinderen van alles te leren. Dat er gezinnen kapot gaan omdat de mensen die ze zouden moeten helpen, ze echt laten hangen. Ze van het kastje naar de muur sturen, eindeloze wachtlijsten, waardoor de situaties 10X erger worden.

Ik denk dat bezuinigen op de zorg en het onderwijs absoluut het meest onbegrijpelijke wat je als overheid kan doen. Bezuinigen op je toekomst en je verleden tegelijk.

dinsdag 10 oktober 2017

Ik leef nog wel. Eigenlijk best wel erg zelfs.
Er is hier gewoon nog altijd een hoop aan de hand.
Oudste kind (want klein is meneer allang niet meer. Inmiddels al een cm of 8 groter dan ik) is nog altijd thuis en niet op school. Na 2 jaar lang leuren en zoeken, is er eindelijk hulpverlening die uitgaat van hoe hij werkt en wat voor hem werkt. En er is een klas voor hem, waarbij het niet ongewoon is dat iemand niet naar school komt. En de mentor komt dus om de week hier thuis, een uurtje. Dan krijgt hij een beetje huiswerk en kan hij weer hele kleine stapjes terug richting weer leren doen. Want natuurlijk heeft hij voor zijn allermakkelijkste vak gekozen. Wat ik vooral weer erg slim van hem vond.
De kleuterdiva is dat nog steeds. Inmiddels al weer 5. Nu in groep 2, in de klas waar ze in zit, lijkt het langzaam beter te gaan met haar kriebels en prikkels. Dat was in het begin van het schooljaar echt nog heel heftig en lastig. Nu zijn er vaker goede dagen. Maar boven alles: School is nog steeds leuk.
Straks na de herfstvakantie gaat er echt gewerkt worden en dat gaat ze heerlijk vinden. Op zoek naar haar 'moeilijk'. En mogelijkheid tot leren lezen als ze dat wil en aankan (en dat wil ze al 1,5 jaar)
Ondertussen ben ik zelf ook weer een paar uur per week aan het werk. Superflexibel, binnen schooltijden en in de vakanties gewoon een beetje vanuit huis. Ik heb echt nog wel 1000 ideeen om van alles zelf te gaan doen. Maar het is met alle andere dingen gewoon nog steeds lastig. Er gebeurt wel wat, maar in slakkentempo. En dat is prima. Want hoewel dat tempo in alles heel laag is, er is weer beweging. En ook nog de goede kant op. Dikke bonus lijkt me.

Ik heb de afgelopen maanden ook maar bar weinig gelezen bij allerlei blogs. Ook daar is vanalles gebeurt. Het blijft bijzonder om te lezen dat mensen zo'n inkijkje geven in hun leven.

dinsdag 27 december 2016

nieuw jaar....

Ik telde net even. Slechts het 8e berichtje van 2016.
En in 2015 ook weinig getikt hier.
Er gebeurt gewoon best wel veel, nog steeds.
Ook al ben ik best wel klaar maar de stomme achtbaan, zolang hij rijdt is uitstappen niet mogelijk. Vooral omdat ik straks er wel heel uit wil komen. Net toen ik dacht dat hij langzamer ging rijden en bij het uitstappunt zou stoppen, bleken we gewoon nog een rondje te moeten blijven zitten.

Ik vind het bijzonder om te zien dat mijn stukje over de hokjesgeest toch best wel wat bekeken is. Het is iets wat mij al een hele tijd stoort (en waar ik mezelf regelmatig op betrap en in mijn hoofd mezelf corrigeer). Alles moet maar zo in hokjes. Ik hou niet van hokjes.

Maar goed. Het lijkt er op dat er op veel vlakken toch gewoon positievere dingen gaan komen in 2017. Met oudste gaat het qua school niet minder kunnen (iets met eindeloos gezever over wat er allemaal niet kan, van tafel schuiven wat er wel mogelijk is en dan maar iets bedenken wat misschien niet gaat werken. Maar goed. Er wordt geprobeerd) Verder gaat het met hemzelf echt een heel stuk beter dan een jaar geleden. Hij is echt groot geworden (letterlijk ook, hij is me voorbij nu.) Hij is de afgelopen tijd ook waanzinnig aan het eten, waardoor hij gewoon richting een gemiddeld gewicht voor zijn lengte aan het groeien is (okay, ziek worden en 2 dagen niet eten, helpen niet helemaal mee)
De kleine Diva gaat prima op school, deed er nog even 1,5 weekje ziek zijn tussendoor en is nog steeds een beetje uit ritme door alle festiviteiten. Sinds ze afgelopen vrijdag ziek was, is ze ineens groter. Ze trekt ineens haar eigen kleren en schoenen aan (dit kan ze dus echt al lang) en haar grote roze bed lijkt ineens zo eng niet meer. En lief zijn is ook weer herontdekt. Dan kan er gewoon veel meer, als je lief ben. Nu nog even de vastgeroeste aversie tegen haar grote broer er af spoelen en dan komt het heus wel in orde.
Zelf heb ik zomaar ineens werk. Gewoon per toeval ineens. En fijn te combineren met kind op school en oudste niet te veel alleen laten. Goed voor mijn hoofd en daardoor voor de andere mensen hier. Ik ben leuker als ik kan nadenken, als ik kan leren. Dat wist ik zelf ook wel. Maar het is nu best wel opvallend.
Naast dat heb ik ook nog wat plannen en doelen voor 2017, voor mezelf. Omdat je blijkbaar in een achtbaan moet zitten, maar ik de huidige niet echt zo leuk meer vind. De oplossing lijkt me gewoon dan zelf maar een achtbaan te gaan bouwen. Dan heb ik er tenminste zelf iets over te zeggen. De blauwdruk ligt er, nu moet er gebouwd gaan worden. Hopelijk kan ik dan straks overstappen.
Ik ben benieuwd hoe het komend jaar zal gaan. Eerst nog eens een weekje vuurwerk knallen doorkomen en mijn huis opruimen na 2 zieke kinders achter elkaar.

maandag 28 november 2016

Sinterklaas

Het lijkt zowaar echt een beetje winter te worden al. Ik vind het best prima, zolang het zonnetje er maar fijn bij blijft schijnen.
Ondertussen is er overal een beetje vooruitgang gaande. Oudste gaat eindelijk weer kunnen werken aan schoolwerk, al zal dat op zijn vroegst pas in januari/februari rond zijn. Eindelijk is het ineens mogelijk om hem wel thuis schoolwerk te laten doen, via een systeem wat allang voor handen is.
Wat ik wel enorm gek vind is dat dit systeem pas sinds een jaar ook beschikbaar is voor kinderen die psychische problemen hebben. Voor kinderen met lichamelijke problematiek kon dit al zoveel langer. Alsof het ene meer 'ziek' is dan het ander...
Maar goed, dat gaat eindelijk gebeuren.
Zelf inmiddels ook wat meer uitzichten op een 'zinnige' dagbesteding (okay, opruimen en schoonmaken is natuurlijk zinnig, maar het levert geen input op voor mijn hoofd.) Even goed op mezelf passen en niet alles tegelijk gaan willen doen. Dan gaat het me vast wel lukken om in 2017 een eind te komen met mijn eigen doelen.

En met die sinterklaas. Hoe leuk ik het ook vind en hoeveel ik er van hou. Ik hoop deze keer dat het snel voorbij is. We skippen al het sinterklaas journaal elke dag en ik besteed er niet teveel aandacht aan thuis. Kindje met buikpijn en slecht slapen is geen tof feestje.
En nu maar hopen dat dat komt door Sinterklaas en niet door andere dingen.

maandag 14 november 2016

Wintertijd

En toen was het ineens al wintertijd en liet ik weer een hele tijd niks van me horen.
Maar ondertussen is er dus bij de oudste weinig verbetering op gebied van terug naar school gaan. Maar hij wil ondertussen wel weer leren (hij leert zichzelf piano spelen, luistert/kijkt allerlei ted talks en heeft inmiddels een flinke stapel feitjes en andere kennis verzameld over van alles en nog wat)
En de grootste verrassing dit jaar: De kabouterdiva gaat verschrikkelijk graag naar school.
De eerste dag was thuiskomen met het nieuws dat ze een vriendinnetje had gemaakt.
Inmiddels heeft onze diva zelfs een 'clubje' met meisjes uit groep 1 en 2.
En waar het voorheen hele dagen gillen, schreeuwen en vervelend zijn was, is ze nu nog steeds regelmatig lekker aan het schreeuwen of aanstellen, maar echt veel minder vaak. Als ze maar 'werkjes' kan doen, is ze gezellig en kan er zoveel meer.

Verder zijn we vooral erg saai en gebeurt er weinig spannends.
Ik ben in mijn hoofd bezig met van alles, maar dat zijn allemaal nog wel wat toekomstplannen.

dinsdag 26 juli 2016

En ineens is het officieel vakantie hier. Niks van gemerkt, want wij zijn zelf net terug.
En kinderen die niet naar school gaan, dus die vakanties heb ik niet bijgehouden.
Maar na deze vakantie is het toch echt. Ook de peuterdiva gaat naar school. Eind september word het echt een kleuterdiva. En daarom mag ze gelijk na de vakantie starten.
Gelukkig is ze zover dat ze inmiddels al een half jaar bijna, gewoon onderbroeken draagt. Als haar pet er naar staat, zelfs soms een broek.
Maar ze gaat niet. Want ze wil niet met andere kinderen spelen. En ze is er heilig van overtuigd dat als ze naar school gaat, ze met alle kindjes moet spelen. We gaan nog wel zien hoe dat gaat verlopen. Ik heb in ieder geval vertrouwen in school.
Helaas bleek dat bij oudste absoluut niet terecht. Een school met goede naam, begaafdheidsprofiel school. En ze hebben werkelijk niks zinnigs gedaan voor mijn kind.
Dus hoort hij vanaf komend schooljaar bij een nieuwe school. Die al aan het denken in oplossingen waren, voordat hij officieel ingeschreven was. Maar vooralsnog. Voor alle andere 'hulp' hebben we zo lang moeten wachten, dat er pas straks, in augustus, de uitslagen van de geteste dingen komen. En dat op zijn vroegst dus pas half augustus echt de juiste hulp gestart kan. Bijna 10 maanden nadat hij voor het eerst thuis bleef.
Dat zijn dus voor hem 10 maanden, die verspild zijn. Verspild door bureaucratisch gedoe. Door slecht betalende gemeentes die voor een langere wachtlijst zorgen.
Daar baal ik gewoon zo erg van. Zeker omdat het nu lijkt alsof alles okay is met hem. Maar dat is niet zo, met betrekking tot school.
Maar ik ben wel blij dat hij wel zichzelf heeft laten zien tijdens alle onderzoeken.  Dat hij sarcastische opmerkingen en flauwe grappen maakte, dat hij zijn best gedaan heeft.

Maar nu is het tijd voor rust. Ik heb even nodig, zonder zorgen of gillende kinderen.
Alles loopt nogal vast.
Extra dankbaar voor al het wel leuke nieuws bij anderen de afgelopen weken. De prachtige vakantie foto's, nieuwe huizen, trouwerijen, baby's, feestjes of gewoon het fijne weer.
Ik kom nog wel aan de beurt....