maandag 28 november 2016

Sinterklaas

Het lijkt zowaar echt een beetje winter te worden al. Ik vind het best prima, zolang het zonnetje er maar fijn bij blijft schijnen.
Ondertussen is er overal een beetje vooruitgang gaande. Oudste gaat eindelijk weer kunnen werken aan schoolwerk, al zal dat op zijn vroegst pas in januari/februari rond zijn. Eindelijk is het ineens mogelijk om hem wel thuis schoolwerk te laten doen, via een systeem wat allang voor handen is.
Wat ik wel enorm gek vind is dat dit systeem pas sinds een jaar ook beschikbaar is voor kinderen die psychische problemen hebben. Voor kinderen met lichamelijke problematiek kon dit al zoveel langer. Alsof het ene meer 'ziek' is dan het ander...
Maar goed, dat gaat eindelijk gebeuren.
Zelf inmiddels ook wat meer uitzichten op een 'zinnige' dagbesteding (okay, opruimen en schoonmaken is natuurlijk zinnig, maar het levert geen input op voor mijn hoofd.) Even goed op mezelf passen en niet alles tegelijk gaan willen doen. Dan gaat het me vast wel lukken om in 2017 een eind te komen met mijn eigen doelen.

En met die sinterklaas. Hoe leuk ik het ook vind en hoeveel ik er van hou. Ik hoop deze keer dat het snel voorbij is. We skippen al het sinterklaas journaal elke dag en ik besteed er niet teveel aandacht aan thuis. Kindje met buikpijn en slecht slapen is geen tof feestje.
En nu maar hopen dat dat komt door Sinterklaas en niet door andere dingen.

maandag 14 november 2016

Wintertijd

En toen was het ineens al wintertijd en liet ik weer een hele tijd niks van me horen.
Maar ondertussen is er dus bij de oudste weinig verbetering op gebied van terug naar school gaan. Maar hij wil ondertussen wel weer leren (hij leert zichzelf piano spelen, luistert/kijkt allerlei ted talks en heeft inmiddels een flinke stapel feitjes en andere kennis verzameld over van alles en nog wat)
En de grootste verrassing dit jaar: De kabouterdiva gaat verschrikkelijk graag naar school.
De eerste dag was thuiskomen met het nieuws dat ze een vriendinnetje had gemaakt.
Inmiddels heeft onze diva zelfs een 'clubje' met meisjes uit groep 1 en 2.
En waar het voorheen hele dagen gillen, schreeuwen en vervelend zijn was, is ze nu nog steeds regelmatig lekker aan het schreeuwen of aanstellen, maar echt veel minder vaak. Als ze maar 'werkjes' kan doen, is ze gezellig en kan er zoveel meer.

Verder zijn we vooral erg saai en gebeurt er weinig spannends.
Ik ben in mijn hoofd bezig met van alles, maar dat zijn allemaal nog wel wat toekomstplannen.

dinsdag 26 juli 2016

En ineens is het officieel vakantie hier. Niks van gemerkt, want wij zijn zelf net terug.
En kinderen die niet naar school gaan, dus die vakanties heb ik niet bijgehouden.
Maar na deze vakantie is het toch echt. Ook de peuterdiva gaat naar school. Eind september word het echt een kleuterdiva. En daarom mag ze gelijk na de vakantie starten.
Gelukkig is ze zover dat ze inmiddels al een half jaar bijna, gewoon onderbroeken draagt. Als haar pet er naar staat, zelfs soms een broek.
Maar ze gaat niet. Want ze wil niet met andere kinderen spelen. En ze is er heilig van overtuigd dat als ze naar school gaat, ze met alle kindjes moet spelen. We gaan nog wel zien hoe dat gaat verlopen. Ik heb in ieder geval vertrouwen in school.
Helaas bleek dat bij oudste absoluut niet terecht. Een school met goede naam, begaafdheidsprofiel school. En ze hebben werkelijk niks zinnigs gedaan voor mijn kind.
Dus hoort hij vanaf komend schooljaar bij een nieuwe school. Die al aan het denken in oplossingen waren, voordat hij officieel ingeschreven was. Maar vooralsnog. Voor alle andere 'hulp' hebben we zo lang moeten wachten, dat er pas straks, in augustus, de uitslagen van de geteste dingen komen. En dat op zijn vroegst dus pas half augustus echt de juiste hulp gestart kan. Bijna 10 maanden nadat hij voor het eerst thuis bleef.
Dat zijn dus voor hem 10 maanden, die verspild zijn. Verspild door bureaucratisch gedoe. Door slecht betalende gemeentes die voor een langere wachtlijst zorgen.
Daar baal ik gewoon zo erg van. Zeker omdat het nu lijkt alsof alles okay is met hem. Maar dat is niet zo, met betrekking tot school.
Maar ik ben wel blij dat hij wel zichzelf heeft laten zien tijdens alle onderzoeken.  Dat hij sarcastische opmerkingen en flauwe grappen maakte, dat hij zijn best gedaan heeft.

Maar nu is het tijd voor rust. Ik heb even nodig, zonder zorgen of gillende kinderen.
Alles loopt nogal vast.
Extra dankbaar voor al het wel leuke nieuws bij anderen de afgelopen weken. De prachtige vakantie foto's, nieuwe huizen, trouwerijen, baby's, feestjes of gewoon het fijne weer.
Ik kom nog wel aan de beurt....

woensdag 10 februari 2016

Hokjes geest

Ik vind het zo gek. Er wordt maar gezegd dat de kinderen de toekomst zijn en dat we moeten zorgen voor de best mogelijke omstandigheden om ze te laten groeien. We moeten af van de zesjes cultuur, Nederland moet een kenniseconomie worden.
Ondertussen worden de kinderen allemaal in een vierkant hokje gestopt, ook al zijn ze misschien wel rond, driehoekig of nog een meer bijzonderdere vorm. Er bestaan nauwelijks ronde hokjes, nauwelijks driehoekige en al helemaal geen andere vormen.
Elk kind moet in dat hokje, anders kunnen ze niet gestapeld worden in een klas. En dat is een puzzel waar leerkrachten mee moeten omgaan. Die kinderen maar in dat vierkantje proppen. Ook al is dat misschien iets wat ze zelf niet willen (die leerkrachten dan)
Wijk je af van dat vierkantje, dan moet je een sticker. Op die sticker moet dan heel groot staan dat je een ander vormpje ben en hoe je dat zo makkelijk mogelijk op een vierkantje kan laten lijken.
En ineens is er dus ook een wildgroei aan stickers. Zelfs hele wazige met: we weten niet precies welk vormpje je bent, maar in ieder geval niet vierkant.
Er zit een dwang in het systeem: Pas je aan, anders vinden we je allemaal stom.
Dat werkt zo in de maatschappij. Als je bijzonder ben, moet je maar gewoon extreem bijzonder zijn en er veel geld mee verdienen, dan wordt het gedoogd. Anders is de kans aanwezig dat je gewoon naar de rand van de maatschappij geschoven wordt.
En dat is met het onderwijs extreem goed merkbaar. Iedereen in het onderwijs dient zich maar aan te passen. Degene die les geven moeten zich houden aan de meest gekke regels en plannen van de zittende ministers, degene die les moeten krijgen zitten met net zulke gekke regels over wat er precies hoe geleerd moet en wanneer dat mag.
Er zijn in Nederland veel kinderen die niet in dat hokje passen, daar heel ongelukkig van worden en  niet naar school kunnen, omdat er nergens een passende school is. En ouders die allang gezien hebben dat hun kind een aparte vorm is en dus niet binnen het vierkantjes systeem gaat passen en daarom zelf passend onderwijs creĆ«ren, die krijgen boetes, ruzie met kinderbescherming en soms nog erger. Dat er ouders zijn die naar een ander land verhuizen om hun kind zijn eigen vormpje te laten zijn, uit angst dat ze in Nederland datzelfde kind kwijtraken aan het systeem.

Ik snap wel dat het lastig is al iedereen een gekke, afwijkende vorm heeft in een wereld die zo vol is. Dat zou natuurlijk niet meer passen. Maar waarom moet iedereen dan zo makkelijk stapelbaar zijn.

Het is allemaal niet rooskleurig, dat is het nooit geweest. Maar ik vraag me wel eens af of die vierkantjes nog voorzien zijn van een rond koppie, waar hersenen in kunnen wonen.

donderdag 4 februari 2016

Soms is stil zijn gewoon zo

1 van de redenen dat ik al steeds zo lang niet blog (of lees zelfs, erg veel gemist merkte ik overal.) is dat Kleine Vent het niet zo tof doet. Daar kan hij niet zoveel aan doen, het is hem overkomen. Maar ik kan er ook niet zoveel aan doen. Dat is echt enorm frustrerend.
Want een andere reden: het gaat met mij ook al een hele tijd niet zo heel tof. Al veel langer zelfs.
Heel slecht gaat het niet, maar om nou te zeggen dat het allemaal zo'n feestje is? Nou nee.
Zo'n dag dat je denkt: ik trek gewoon mn kleren niet aan vandaag. Pyjama dag en we zien wel. Maar dan 4 of 5 keer per week. of 7 als het zo uitkomt. Kabouter diva vind het prima, die loopt het liefst zonder kleren (dat scheelt ook weer in de was :)  )
Het begint in beetjes beter te gaan. Mijn hoofd begint langzaam weer alles te snappen wat er nu te snappen valt. Het eten plannen lukt vrij aardig en daarmee gaat het budget voor boodschappen prima. (tot het belachelijke bedrag van net €21 voor deze week aan toe)
Ik heb echt plannen. Plannen voor dingen te beginnen. Maar die heb ik al heel vaak. Maar nu is er een echt plan! Voor 12 weken een geheel plan!
Dus als het allemaal een beetje normaal loopt, heb ik over 7,5 week vanaf nu hetgene waar ik nu 'hard' voor werk. En dan gewoon, om het handig te houden, 2 projecten tegelijk.
Het 'plan' is heel simpel. Ik heb een papier op de deur hangen met per week wat ik wil doen. Klaar? Afstrepen. Nu kon ik dus de plannen voor het bakken van deze week gelijk doorstrepen (en waarschijnlijk die van komende week ook nog wel) Staat gelijk leuker.
En het ene project loopt in mijn hoofd wat harder dan het andere, waardoor ik met die planning aanzienlijk voor loop. En met de andere dus wat achter.Een weekje in totaal ongeveer. Deze en volgende week ga ik hard bezig alles in te lopen en dan in theorie zelfs ineens voor te lopen op de planning. Want ik plan lekker niet heel veel in een week. Dat gaat niet als je alleen de avonden tijd heb en dan ook nog eens gewoon het idee heb om wel te gaan sporten.

2016 gaat geen leuk en gezellig jaar worden. Dat weet ik. Dat wist ik eind 2015 al wel.
En omdat ik weiger deze keer toe te geven dat het dan maar jammer is en volgend jaar beter, ben ik dus echt druk bezig met iets voor mezelf.
Blijk ik dus best prima een boek te kunnen lezen. In januari boek nr 1 gelezen en inmiddels druk in boek nr2.
Blijkt ook dat de dagen dat ik wel rustig kan drinken, er gelukkig steeds meer worden (met dank aan home made klei voor de diva) waardoor ik niet elke avond bijna omval. Soms zelfs dagen heb dat ik gewoon 2 liter drink.
En het blijkt nu al in kleine beetjes dat mijn ene project best wel eens een plekje zou kunnen hebben in alles wat al bestaat. Omdat ik het graag anders wil aanpakken. Ik moet alleen nog een naam verzinnen en dat is best lastig.

maandag 1 februari 2016

Dat je denkt: ik wil lekker veel gezonde dingen bakken.
Lekkere ontbijtmuffins met groente, havermoutkoeken met appel, oven omelet voor ontbijtjes.
En dat je oven dan zegt: Weet je, bekijk het maar. Doe dat lekker zelf.

Dat is dan net zo best wel jammer. Dus geen baksels voorlopig. Eerst eens goed alles uitzoeken voor in ieder geval een tijdelijke oven, die op de huidige plek past.
Het stond gewoon nog niet in de planning, de hele keuken aanpassen, zodat er een oven naar onze wens inpast. Daar moeten we echt nog even voor sparen.

vrijdag 29 januari 2016

2016......

Alweer een dikke lange blogstilte.
Ik heb ook gewoon nul blogs gelezen in de afgelopen periode.
En nu ik voor het eerst in maanden weer inlog hier, zie ik toch nog steeds dezelfde vertrouwde bloggers voorbij komen. TOF!
Het is niet zomaar dat het hier stil was. Behalve dat het gewoon wel druk is met een puber, peuter, huishouden en de enorme hoop rotzooi in huis, gaat het met puber al een tijdje niet zo heel tof. En dat heeft ook tot gevolg dat het met mij niet zo tof gaat.
Puber is niet zo fan van school, nooit geweest ook. En dat is prima natuurlijk. Maar niet zo prima is dat hij er zo'n aversie tegen gekweekt heeft dat het fysieke uitingen kreeg en het geen optie meer was om hem daadwerkelijk naar school te laten gaan. Sinds de herfstvakantie geen school meer gezien.
Maar ondertussen moet er dus wel van alles geregeld. En de kindercoach die hem probeerde te helpen (en op de achtergrond nog steeds meedenkt en probeert te helpen) kwam ook eigenlijk niks verder.
Dus door naar een volgende hulpverlener. Of we even tot minimaal begin maart tijd hebben, daarvoor is er gewoon geen tijd. Mochten er spoedsituaties tussendoor komen, duurt het nog langer.
En dat is waar we nu zitten. Een niet lang houdbare situatie thuis, terwijl we wachten op een 'test' die naar mijn mening weinig gaat toevoegen aan de situatie (of oplossen trouwens)
Met vlagen ben ik er zo klaar mee. Dat het allemaal ingewikkeld en moeilijk moet.
Maar opgeven is totaal geen optie. Dus ik ben maar weer bezig met het rondmailen en proberen zinnige informatie en mogelijk hulp te krijgen.
Peuterdiva reageert er ook gewoon op natuurlijk en die wil regelmatig me geen seconde alleen laten (vandaag ook tikkend met diva op schoot)

Naast alle niet zo leuke dingen, heb ik voor veel andere dingen gewoon wel een groots plan bedacht. Deels uit noodzaak, deels uit wensgedachten.
Want het verplichte einde van mijn studie betekende ook: einde inkomsten uit die hoek. Heel niet zo grappig. Dat wist ik al lang, dus had ik een redelijk bedrag gespaard om de kosten een tijdje op te kunnen vangen. Alleen de kosten voor de kindercoach had ik dus niet inbegrepen natuurlijk. Potje half leeg. En dan mijn telefoon die echt overleden bleek, ook niet begroot in mijn hoofd.
Maar goed, en dan? Wat dan? De periode van een half jaar die ik kon overbruggen werd ineens slechts 2 maanden. Dus nog meer puzzelen, nog meer inpassen. Ik had een fijn klein baantje gevonden, maar het is tot op heden nog niet mogelijk daar te starten door wat aparte omstandigheden.
Klinkt allemaal niet zo leuk dan.
Maar het was ook: als ik het nu niet doe, komt het gewoon nooit van de grond. Nu is er noodzaak.
Dus heb ik een groots plan gemaakt voor de eerste 3 maanden van 2016. Ik loop zo'n halve week achter inmiddels (gaan we gewoon bijwerken, dat lukt me!) Maar als het mee zit, gaat vanaf april de webshop echt werkend open en ga ik hopelijk een hele hoop markten doen in 2016. Ik heb zo veel ideeen, maar beperk mezelf nu nog even tot wat er al is. Niet breder, maar meer variaties.
Ondertussen puzzel ik allerlei mini bedragjes bij elkaar en ben ook bezig met een tweede project, wat heel erg past bij wat ik nu moet en wil.