dinsdag 22 september 2009

Zolang ik het niet zeg...

Zolang ik het maar niet hardop zeg, dan is het nog ver weg...
Zo voelt het.
Ik kan het ook niet hardop zeggen. Mijn moeder mankeert iets en daarvoor moet ze geopereerd en een chemo. En dan weet iedereen wat je bedoelt. Dat stomme woord hoeft niet.

Maar ook dat kan ik niet hardop zeggen. Het lukt gewoon niet. Het is nog te ver weg.
Ik stel ook zo lang mogelijk uit om te zeggen tegen m'n Kleine vent dat oma naar het ziekenhuis moet. Ik wil verder niet teveel vertellen aan hem, maar dat zal toch moeten. Want oma kan niet ineens 3 tot 5 dagen wegblijven, zonder dat hij het merkt.

Maar ik wil er niet aan. Ik wil het niet hardop zeggen. Want dat is eng. Dan moet het wel echt zijn. En dat wil ik eigelijk helemaal niet. Want het is mijn moeder, dus dit kan helemaal niet.
En voor die operatie ben ik niet bang. Dat zal allemaal wel loslopen. Het is die stomme chemo die erbij hoort. Hoe gaat dat? Hoe reageert je lijf dan? Dat is bij iedereen weer anders.

Ik kan hier zo niks mee. Ik kan er niks aan doen en ik kan het niet veranderen. En dat is zo stom. Ik kan niks!



En op dit soort momenten mis ik m'n beste vriend nog meer dan normaal. Gewoon even iemand waarbij je kan zeggen dat alles gewoon niet eerlijjk is en heel erg stom, zonder allerlei mooi bedoelde woorden aan te moeten horen, dat het wel goed komt en dat het zo erg toch niet gaat zijn. Dat is dan wel zo, maar zo voelt het niet!

2 opmerkingen:

  1. Je kunt niks, schrijf je. Maar je kunt zoveel. Door er te zijn. En ook goed voor jezelf te zorgen.
    Weet niet zo goed wat ik moet zeggen, behalve dat ik aan je denk en héél, heel hard meeleef.

    STERKTE en dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Knuffel hier en geef die door en meer daarvan. Dat kun je!

    BeantwoordenVerwijderen