dinsdag 13 oktober 2009

BOOS!!!!!!!

Na alle leuke fijne ideeen en berichten, nu vooral gewoon boos!
Elke keer als m'n moeder naar het ziekenhuis moet om 'te praten' en uitslag enzo, dan blijkt het erger te zijn dan gedacht.
Nu ook weer. Eerst was het: chemo of 3/4 en dan ist klaar. Nu is het ineens: 6 chemo's en een bestraling. Dan zijn we zeker dat er niks meer zit.

Ik kan niks met die informatie. Het is niet leuk en het is klote, maar ik kan hier niks mee! Ik ben niet verdrietig, niet geschokt, maar vooral alleen BOOS!
Ik kan hier niks mee. Ik weet hier geen gevoel bij en ik kan er niks aan veranderen.

Het enige wat ik kan, is zorgen dat hier alles netjes blijft en dat er eten is. Maar ik weet niet hoe lang ik het nog kan zo.
Ik merk nu al aan mezelf dat ik niet lang kan hier. Ik word moe van alle mensen om me heen. Van het Moeten. Daarbij word het weer winter en vind ik de rook die hier rondhangt als iedereen thuis is, steeds vervelender.

Ik denk dat juist dat me stoort. Moeders is eigelijk gewoon heel ziek. En ik denk steeds: ja, maar dit past niet in m'n planning. Dit is niet zoals ik het bedacht had.
En hoewel ik er inmiddels wel aangewend zou moeten zijn, is het toch nog altijd lastig om om te schakelen. OM toch maar weer die motivatie te vinden om weer aan te passen. Want eigelijk wil ik niet meer aanpassen. Eigelijk wil ik gewoon doen waar ik nu zin in heb.

2 opmerkingen:

  1. Ach meis, wat naar. Sterkte.. Doe gewoon eens een dagje helemaal niks, echt niks. Zou dat helpen??

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is lastig, ik kan niet niks doen.
    Als ik helemaal alleen ben, dan kan ik lekker op de bank zitten en niks doen. Dan is er stiekem niet dat schuldgevoel dat ik iets moet doen.

    BeantwoordenVerwijderen