donderdag 25 maart 2010

Van je stoel vallen....

Vandaag weer een'ik val van mn stoel' momentje.
Vorige week een gesprek met juf nummer 1. Die me enkel de informatie gaf die op het papiertje stond en zei: op papier is het niet echt terug te vinden dat hij meer kan, dus zal het wel niet zo zijn. Het is belangrijker zijn sociale gedrag aan te passen.

En dus vandaag juf nummer 2.
Juf nummer 2 vond de conclusie toch niet zo prettig en kon zich er niet helemaal in vinden. Zij wilde graag ook informatie horen die ze niet hadden en twijfelt aan het feit of sovatraining/speltherapie wel zou helpen. Want als hij dus meer- of hoogbegaafd zou zijn, dan moet je het waarschijnlijk heel anders aanpakken.
Dus na een heel gesprek met haar en halverwege met de IB-er erbij, kwam toch wel het punt dat, ookal zou hij ingeschreven worden voor een sovatraining/speltherapie via school, hij toch wel tot volgend schooljaar moet wachten, wegens een wachtlijst. Tot die tijd moet er toch iets gedaan worden en gaat de IB-er proberen te ontdekken waar het 'plafond' van Kleine Vent nu is. Dus net zolang het werk wat moeilijker maken, totdat hij zegt: ik snap het niet!

Hoe dat te doen, is mij nog een raadsel. Maar het feit dat juf nummer 2 en de IB-er toch wel willen kijken wat er dan nou precies allemaal in zit, vind ik al heel wat.
En is er een aantal maanden tijd voor, om hem dus extra en vooral moeilijker werk aan te bieden. En als het een beter niveau wordt, gaat hij misschien ook wel beter in z'n vel zitten en hopelijk wat minder heftig reageren op andere kinders.
Het liefst wil ik hem ook nog dit schooljaar laten testen (wat via school dit schooljaar ook niet meer kan, qua inpassen tijd enzo). Maar voor nu laat ik Kleine Vent liever even weer op z'n gemak komen. Even niet meer constant over hem praten. Hem het gevoel geven dat ergens goed in zijn niet erg is en al helemaal niet iets om je schuldig over te voelen. Dat dit hele gedoe met school echt zijn schuld niet is.
Pas als ik dat goed vind lukken, dan ga ik verder met testen. Dan zal hij zeker beter bereid zijn daar ook in mee te werken.

Want ja, ik ben zo'n moeder die dur kind vraagt of hij iets wil. Bij belangrijke dingen vind ik dat heeel belangrijk.
Ik heb hem om zijn mening gevraagd toen we gingen meewerken aan het boek PUUR van MeRy. Als hij nee had gezegd had ik het niet gedaan.
Hij heeft een ontzettende eigen wil en als ik daar, bij belangrijke dingen, aan voorbij ga, dan zijn de rapen gaar en geen land meer met hem te bezeilen. Waar als ik het even goed uitleg en vraag wat hij vind, hij vaak heel meegaand is.
Behalve met kleren. Ik krijg hem met geen mogelijkheid in iets met ruitjes, als het geen overhemd is. Hij moet echt al mee om nieuwe kleren. Ik heb meer dan eens iets gekocht wat hij weigerde aan te doen.


Maar wat het is, het maalt wat minder nu. Minder frustratie. Ik heb het gevoel gehad dat ik tenminste gehoord werd vandaag. Duidelijk aangegeven dat ik het idee heb dat zij knan A opwillen met het kleine beetje info dat ik kreeg, terwijl ik eerst even kant B wilde verkennen. Maar nu blijkt: Juf 2 denk eigelijk wel dat A kan, maar meer richting B.
En al die frustratie is gelijk terug te zien in het gedrag van Kleine Vent. Dus dat gaat ook weer beter worden. We hebben namelijk nog genoeg werk om uit te vinden hoe een lift werkt.

1 opmerking:

  1. Moeilijk hoor. En lastig dat je nu niet weet hoe te handelen (afh van de diagnose). Maar een beetje herkenbaar. Hier ook twijfel over het waarom van het gedrag van zoon. Hij is superslim, maar of dat de reden is van het "stom" vinden van school? Bij ons zijn ze niet zo vlot met testen, hebben al wel verdieping aangeboden maar zoon heeft nog steeds geen zin op school wat dan ook te doen... Lastig hoor. En ik merk dat het bij ons wel beter gaat als wij thuis er niet over praten, niet al te veel nadruk leggen op school of stom of wat er aan de hand is...

    Sterkte. Ben benieuwd wat er uit komt.

    BeantwoordenVerwijderen