donderdag 18 maart 2010

Waar ik sinds begin november op wachtte...

Ja eindelijk dan toch een gesprekje gehad met 1 van de juffen van Kleine Vent.
Over dat er een mevrouw was komen observeren. Of Kleine Vent misschien meerbegaafd of zelfs hoogbegaafd zou kunnen zijn.
Waar ik dus vandaag eindelijk iets over te horen kreeg. Na bijna een maand.

En waar ik dus uiteindelijk nog geen steek verder mee ben.
Volgens de observatie zou het niet blijken dat kindlief meerbegaafd zou zijn. Dit laten zijn school resultaten niet zien. Hij loopt namelijk niet extreem voor daarin en hij heeft scoort bij de citotesten wel goed, maar niet extreem goed. Dus de kans dat hij meerbegaafd zou zijn, was schijnbaar klein. Omdat de papieren dus zeggen dat het niet zo is.
Dat hij niet lekker in z'n vel zit, dat hij moeilijk met andere kinderen kan samenspelen. Omdat hij weinig aansluiting vind.
Dat het misschien een idee was om daar iets mee te gaan doen.

En toen viel ik bijna van mn stoel. Dit is allemaal niks nieuws. Dit is precies wat we allemaal al wisten en waarom er dus van buitenaf naar gekeken moest worden. En dat er misschien wel iets gedaan moet worden aan de sociale vaardigheden van Kindlief, dat wisten we wel. Maar er vanuit school wel alvast WAT mee gedaan, maar ze wilden graag weten of hij dan meerbegaafd zou zijn, omdat dat toch een andere aanpak vergt.

Maar mijn kind is dus niet meerbegaafd, want zijn schoolresultaten zeggen dat niet.
Dat ik regelmatig van kindlief en ook van juf hoor dat hij het niet leuk vind op school, dat het stom is, want het is makkelijk. Dat word even voor het gemak vergeten. Of dat meneer inmiddels de tafel van 1,2,5 en 10 uit z'n hoofd weet (das handig he mamma) Dat hij alles wil weten over alles. Dat we op het moment thuis bezig zijn met bedenken hoe we een sfinx en pyramide van lego kunnen maken. Dat hij een woordenschat en vooral woordbegrip heeft van een 9 jarige (was een schatting van IB-er)

Gelukkig was ik niet de enige die er toch wel wat ontevreden over was. Iets waar ik sinds november op wachtte, wat eind februari eindelijk iets van kwam en na 4 weken uiteindelijk toch op niks uitdraaide. Beetje jammer allemaal.

Nu wil ik niet perse dat Kleine Vent superslim is (makkelijk is een gemiddeld kind), maar ik merk aan alles dat hij steeds minder zin heeft in school, steeds minder zin heeft om echt z'n taakjes op school goed te doen. Hij wil namelijk niet anders zijn dan de andere kinderen. Dat had meneer al zelf heus wel gezien.
Ik heb liever dat hij blij wordt van school, dat hij plezier kan hebben en dat hij zich prettig voelt.


And after this bommshell:
Kindlief vroeg voor het eten: "mamma, de paashaas, die legt geen eieren en kippen geen chocoladeeieren. Dus kan dat wel met die paashaas?"
Toen ik daarop reageerde: "lieve schat, wat denk je zelf?"
Kreeg ik het veelzeggende antwoord: "nou, denk het niet. Is toch gek, een haas die eieren verstopt. Maar mamma, als de paashaas dan niet bestaat, is Sinterklaas dan wel echt?"
Waarop ik weer heel tactvol reageerde: "wat denk je daar zelf over?"
En na 10 minuten huilen, omdat die lieve man toch niet echt is, zag meneer de voordelen er wel van. Nu hoefde hij vast niet zo lief meer te zijn, omdat wij toch altijd wel van hem houden. Ookal issie stout. (ja mamma, dat zijn je eigen woorden)

En toen was er binnen 1,5 uur de illusie dat ze daadwerkelijk eraan wilde dat kindlief meer kan dan dat hij laat zien en het hele mysterie rondom sinterklaas helemaal weg.
Dat van sinterklaas heeft vooral voordelen.
Het wegnemen van de illusie dat school daadwerkelijk iets voor mijn kind wil, is wat minder prettig.

2 opmerkingen:

  1. Mmmm, volgens mij weet school en deze persoon die nu kwam observeren niet genoeg over meerbegaafd zijn. Als jouw zoon al door heeft dat hij anders is en dat niet wil, dan is het leed al een beetje geleden en laat hij zich niet meer zien. Een onderzoek door een goede psycholoog of orthopedagoog kan ik je van harte aanraden. Het klinkt alsof er hier wel degelijk sprake is van meerbegaafd! Als juf en moeder van niet al te domme kinderen en zus van twee HB broertjes en idem zwagers denk ik dat mijn voelsprieten niet voor niets uitslaan bij zo'n verhaal! Dus volg vooral je eigen intuïtie. Ouders zitten er zelden naast!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nou eh...mijn zoon van 5 scoort heel hoog met de cito tot verbazing van school want we waren aan het praten over doubleren ivm ...
    Nou ja.
    Soms is het heel moeilijk.
    Kun je niet via iets anders (....) te weten komen of je zoon meer dan gemiddeld begaafd is? Want het vergt een heel andere begeleiding als dat zo zou zijn. In iedergeval meer uitdaging.

    BeantwoordenVerwijderen