woensdag 17 maart 2010

Wat een wereld

Wat een naar nieuws om je dag mee te beginnen.
Het eerste wat ik hoorde op de radio vanmorgen, was dat Millie Boele dood gevonden was 2 tuinen van haar huis vandaan. De tuin van een buurman dus.
Gelijk een ongeloofelijk dubbel gevoel erbij. Want ik vind het zo ongeloofelijk verschrikkelijk. Dat je eigen kind zelfs in je eigen huis niet meer veilig is, en dan helemaal al voor mensen die je gewoon kent.
Het is toch te gek voor woorden!

Maar het neemt niet weg dat die van mij steeds meer zelf gaat doen. Dat hij moet leren zelf veilig naar school te lopen (dat kannie wel, allang, maar liever niet) Dat hij moet leren zelf weer naar huis te komen.
En ik heb besloten dat het nooit haalbaar gaat worden om hem vast te houden. Hij doet het namelijk toch wel. (meneer kwam met 5 jaar gewoon naar huis gelopen, omdat hij geen zin had in overblijven)
En hoewel ik me ontzettend goed kan voorstellen dat je als ouder nu helemaal niet meer weet wat nu veilig is en wat niet, weet ik dat het niet doenlijk is om altijd alles maar in de gaten te houden.
Er wonen nu eenmaal gekken op deze aarde. Er kan altijd iets gebeuren, ook als ik er zelf naast sta. Er is weinig tegen te doen. Behalve dan zorgen dat mijn kind weet hoe de wereld een beetje werkt. Zonder hem bang te maken om te ontdekken.

Nogal een kunst dat opvoeden, in een wereld met allerlei gekken en waar kinderen steeds zelfstandiger worden.
Gelukkig zijn er nog genoeg kinderen waar er nooit iets mee gaat gebeuren. Omdat er nog zoveel GOEDE mensen zijn op de wereld. Die wel zorgen dat je kindje veilig thuiskomt, dat je zelf met een gerust hart je kindje ergens kan achterlaten. Want ik denk ik het goede. Dat moet wel, anders is het leven niet meer te doen.


Voor ouders en familieleden van Millie Boele: heel veel sterkte en ik hoop dat de media jullie een beetje met rust laat om dit allemaal (zo ver als kan) te verwerken.

3 opmerkingen:

  1. inderdaad vreselijk nieuws om de dag mee te starten... zeker als je zelf een kind hebt, denk ik dan... toch weet ik (uit mijn werk) dat de meeste erge dingen plaatsvinden binnen het eigen gezin... dat het daar voor een kind statistisch gezien veel gevaarlijker is dan bij onbekenden of op straat... ik denk dan aan mishandeling, misbruik enz... dat is erg hé!!! maar die dingen halen het nieuws meestal niet... pas als er gemoord wordt, en dat gebeurt dan weer meestal wel buiten het gezin...

    ik kan me voorstellen dat dat het allermoeilijkste is als je ouder bent, je kind loslaten en hem de wijde wereld laten verkennen en genoeg zelfvertrouwen meegeven zodat ie dat kan (want als je als ouder altijd bang bent dat er iets kan gebeuren, geef je dat ook mee aan je kind hé!) en toch ook voldoende beschermen tegen de grote gevaren die overal om de hoek loeren...
    ni simpel, hé, om mama te zijn!
    je kan het alleen maar 'good enough' doen, denk ik dan...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is verschrikkelijk! Maar ik ben het met Tricky eens. ( over dat het statistisch gezien thuis gevaarlijker is).

    Je breit er een mooi eind aan en daardoor haalde ik opgelucht adem. Ja, er zijn ook heel veel goeie mensen. Betrouwbare mensen. Heerlijk is dat. Mijn dochter van negen voelde zich vanmorgen erg kwetsbaar als meisje. Vanmorgen reed ze met mij mee naar school. Met de auto. Ze was een beetje van de kook.
    Morgen gaat ze weer fietsen.

    Zo, kwam jouw zoon gewoon naar huis lopen? Dan moet hij overblijven wel als heel vervelend ervaren. of thuis zijn als heeeeel erg leuk.
    Succes vandaag. Hier schijnt de zon al lekker.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @ tricky: het is inderdaad vaak juist wel vanuit huis (dat is eigelijk nog ergens, kan het kind ook nog eens nergens heen). Maar juist voor de lieve ouders, die wel goed voor kindjes zorgen.
    En IDD de perfecte ouder bestaat niet, gelukkig maar. zou toch wat zijn..

    @ mama'ritha: hij is nogal eigenwijs. Hij doet vooral graag wat hij zelf wil. En hoewel hij overblijven erg leuk vind, had hij er die dag gewoon geen zin in. Toen toch maar even duidelijk gezegd dat het niet de bedoeling was. Nu een jaar later ook niet meer voorgekomen.

    BeantwoordenVerwijderen