woensdag 14 april 2010

Niks kan ook heerlijk zijn...

Ja, das het nare he, als je er veel over leest.
Hoewel ik altijd wel geweten heb waarom ik dingen deed, wordt het steeds scherper te zien. Vooral voor mezelf.

Zo waren de gekke kleuren haar een reden om gezien te worden. Dan werd ik tenminste gezien. Dan vergat niemand me.
Helaas is de eigen mening toch wel altijd geweest, maar ik hou niet van ruzie en riep ik veel te vaak ja op dingen terwijl het nee moest zijn.
Ik ben altijd toch enigzins 'ja en amen' typje geweest.
Gelukkig had ik op de middelbare school vrienden die daar niet van waren en dus kon ik daar ook gewoon m'n mening ventileren. Tot op zekere hoogte dan. Want het kon natuurlijk niemand schelen dat ik compleet over the top verliefd was op die ene jongen. Dat was voor mezelf en heb ik met niemand gedeeld. Tot op het moment dat het duidelijk werd dat hij mij ook leuk vond. En toen was het klaar.
Gedoemd om te mislukken overigens. Vrij snel was het weer over. Ik was er helemaal van ondersteboven. Maar na jaren vallen langzaam alle stukjes op hun plek en snap ik waarom hij deed wat hij deed. Het is ook wel goed.
Het verleden is geweest en daar is niks meer aan te doen. Hoe hard ik het ook zou willen.

Maar juist dat verleden begint me op te breken. Alle mensen met wie ik vroeger contact had zijn of verhuisd of dus veel te druk met hun 'eigen ding'. En das niet erg hoor. Doe je ding zeg ik. Maar het is daarbij een beetje sneu om mij te vergeten. Omdat ik niet mee kan naar de kroeg, dat ik tijd heb op andere momenten van de dag. Dat ik andere interesses heb. Kan gebeuren, want je wordt ouder. Niks aan te doen.


Dus stiekem kwam daar ineens weer een mooie gekke kleur haar. Want ik wil WEL gezien worden! Ik doe er namelijk wel toe!
Maar ik blijf bij m'n beslissing.
Ik gooi het verleden overboord en begin opnieuw. Ik heb niks en ik begin met niks.


Maar vandaag was het lekker niks.
Heerlijk in het zonnetje m'n rok en gympen oranje staan verven, beetje in de tuin gerommeld voor Kleine vent opgehaald moest worden. En eenmaal bij school had ik hem 5 minuten en toen ging hij spelen bij een vriendje.
Want bij hem is de knop om. Hij wil graag met andere kindjes spelen, maar nu ook BIJ andere kindjes. Hij vond me ontzettend stom dat ik hem al zo vroeg kwam halen en wat verschrikkelijk boos. Blij toe. Hij vond het leuk en wil nog een keertje.
Daardoor had ik vanmiddag ook nog vrij en kon ik heerlijk met een kopje thee op het balkon in het zonnetje (in een hempje!) nog 2 kaarten schrijven voor m'n postcrossing avontuur.
Inmiddels al 3 kaarten verstuurd en 1 ontvangen. Het is een soort leuk gokspelletje. Je weet nooit precies naar wie het gaat, of van wie je er 1 krijgt.
Net al gezien dat kindlief er ook wel aanmoet denk ik. Die wil ook heel graag leuke post.

1 opmerking:

  1. Postcrossing is erg leuk. Ik heb het ook een tijdje gedaan. En mijn dochtertje ook. Leuke dingen hebben we teruggekregen. Uit Rusland eentje met een recept voor aappeltaart.

    BeantwoordenVerwijderen