vrijdag 14 mei 2010

Veel te dichtbij

Ja helaas, de vooruitgang die ik had, lijkt nu ineens totaal tot een halt gekomen en het doet er allemaal niet toe.
Ik hoorde over de vliegramp in Libiƫ. Heel erg natuurlijk en veel mensen die familie kwijt zijn. EN over dat ventje dat dus nog maar alleen over is, zonder pappa of mamma of broer meer.
En ik hoorde over die mevrouw van de Telegraaf (die van mij maar ander werk moet gaan zoeken) die dat ventje gebeld had enzo.

Tot dat moment was het allemaal nogal een ver van mn bed show. Heel erg, maar ik kan gewoon m'n dagelijkse dingen doen, zonder een heel naar gevoel.

Totdat ik vanmorgen de lokale krant ging lezen.
Het enige zeeuwse slachtoffer dat er was.....
Dat was de moeder van een klasgenootje van Kleine Vent.
Die kende ik dus.
En toen was het niet meer een ver van mijn bed show. Toen was het ineens een veel te dichtbij m'n bed show geworden.
Ze laat een heel lief mooi klein blond meisje achter. Een schat van een kind.
Eindelijk alles net weer een beetje op orde, nadat er met nieuwjaar brand geweest was in hun vorige huis en alles wat uitgebrand. Er waren allemaal nieuwe spullen en dat was nu eindelijk toch wel leuk. Dat kleine blonde meisje bleef ondanks alles de vrolijkheid zelve. En dat pappa (die al heel lang niet meer met mamma is) ook weer overal heen ging met haar, was natuurlijk alleen fijn.
En nu heeft ze nog alleen een pappa en een oma. Staat haar leven ineens helemaal op z'n kop. Ik heb echt medeleiden met dit kleine blonde meisje.

Deze mevrouw was pas een paar jaar ouder dan dat ik ben.
Ik ken haar al vrij lang. Niet zo erg persoonlijk en van naam, maar doordat zij altijd bij dezelfde vereniging gedanst heeft waar ik turnde zag ik haar vaak.
En ik wilde zijn zoals zij.
Zij was heel goed met dansen, kon leuk zingen en had op haar 18e een hitje met een leuk groepje. En dat vond ik maar al te stoer, want ik kende haar.
En de laatste 2,5 jaar zie ik haar dagelijks bij school. En pas toen viel het me op, wat een sterke vrouw het was. Zij heeft in haar eentje haar kind opgevoed, want pappa was al snel niet meer in beeld. Ze had een leuk baantje, maar gaf daarbij vooral dansles. Heel veel danslessen. En optreden, het liefst zoveel mogelijk.
Zij was wie ze was en als je dat niks vond, had je maar pech.

En zo wil ik zijn. Nog altijd.
Want diep van binnen ben ik nog altijd dat meisje van 11 dat, na het zien van echt een prachtige dans, besloot dat ze dat ook wilde. Mooi zijn en gezien worden.

1 opmerking:

  1. O, wat erg! Dan komt het ineens veel dichterbij voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen