maandag 21 juni 2010

biologische klokken

Die biologische klok van een vrouw. Die schijnt na je 25e steeds een beetje harder te gaan tikken, tot ergens je 40e. Dan stopt het. Dan is het raam van kindjes krijgen voorbij, natuurlijk gezien. Na je 35e is de kans op compleet gezonde, zonder aandoeningen, kindje al kleiner en na je 40e is de kans zo groot, dat het moreel niet zo verantwoord meer is. Dus dat vrouwen nu juist jonger kinderen gaan krijgen is een goede trent. Daarbij dus niet dames zoals ik, die met 17 (of nog jonger) al kindjes gaan produceren. Het ging om dames van mijn leeftijd nu, zo'n 24/25.

Die interne klok zegt vaak: je moet nu toch echt eens aan kindjes gaan denken. Dat is de natuur. Je moet als vrouwelijk wezen nageslacht produceren, voor het voortbestaan van je soort.
Maar omdat de mensheid die druk steeds minder voelt, omdat er geen noodzaak is van overleven van de soort. Er zijn namelijk eigelijk al teveel mensen op de aarde.
Dus stellen vrouwen het vaak uit, tot het wel 'uitkomt'
Dat is tenminste het verhaal volgens een artikel dat ik net las.
Nu kan ik je zeggen, een kind komt eigelijk nooit uit. Want er is wel iets met opleiding, werk, huis, omgeving wat het een beetje lastig maakt. Als het al niet je eigen lijf is. Zeker een eerste kind, hoe erg het ook klinkt, valt vaak toch tegen. Want echt, met weinig slaap kun je niet helder denken. Achteraf gekeken valt het altijd wel mee, maar op het moment zelf...


Maar die klok van mij, die tikt nog wel hoor. En kleintje erbij is leuk, maar ontzettend onhaalbaar nu. Dus op dit moment heeft die klok echt nog niet de overhand.
Ik kan nog rationeel nadenken over het feit dat een kind erbij gewoon superonhandig is. Hoe lief ze ook zijn. Die klok van mij, die doet het voorlopig nog wel even.

Is er overigens nooit een onderzoek gedaan naar de bioklok van mannen?
Want die kunnen ook ontzettend hard tikken hoor.
Of is die vent van mij gewoon een ontzettende uitzondering?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen