woensdag 30 juni 2010

Eindeloos wachten

Ik haat wachten.
Echt waar!
Ik kan er niet tegen dat ik moet wachten.
Zeker als ik eigelijk niks kan versnellen aan het proces.

Bij het zoeken naar werk, dan kan ik zelf nog actiever zoeken en proberen met het vinden van opdrachten. Dan kan ik iets. Ookal levert het meestal niks op. Maar ik kan actief iets doen.
Bij dat nare gewicht, daar kan alleen ik iets aan doen. En hoewel het soms echt niet lukt, gaat het inmiddels vaker goed dan slecht en dat resultaat komt er heus wel. In kleine stapjes.
Bij een Kleine Vent die niet wil opschieten, dan kan ik nog eens extra zeuren, dreigen dattie dan maar zonder kleren naar school moet. Dat wil meestal werken.

Maar wat doe je als het gaat om een hele grote beslissing, je zelf eigelijk al wel gemaakt hebt, maar die iemand anders moet nemen. Waarbij ik weet wat ik graag wil dat het antwoord is. Maar geen idee wat het gaat worden. En geen idee hoelang ik daar op moet wachten. En of het dan nog wel relevant is, dat antwoord.
Ik vind het verschrikkelijk. Ik kan vanalles gaan uitzoeken, maar als het een negatief antwoord wordt, dan heb ik alles voor niks gedaan.
Die tijd kan ik dan weer beter stoppen in het vinden van beter werk en opdrachten. De kans dat ik daar iets nuttigs uithaal op korte termijn is groter denk ik.
Het voelt echt als eindeloos wachten op, naar mijn gevoel, een negatief antwoord. Maar dat kleine beetje hoop op ja is er nog altijd. Maar juist daarom is het wachten zo stom.

Ik baal dus redelijk. Want ik ben weer eens afhankelijk van iemand anders. En dat wil ik helemaal niet. Ik wil zelf actief mee kunnen doen, zelf kunnen zeggen: zo wil ik het en hoe we het gaan doen, daar moeten we naar kijken.
Niet wachten tot iemand anders ja of nee zegt.
Daar heb ik het uitzendbureau (of een stuk of 3) wel voor.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen