dinsdag 16 november 2010

Verteller






Sinds kort vertel ik elke avond Kleine Vent een verhaal. Niet uit een boekje, maar gewoon uit m'n hoofd.
Ik vertelde al over sinterklaas, de kerstman, de ark van noach, het kerstverhaal en wat nog meer.
Hij is heel erg bezig met de verhalen uit de Bijbel en hoe dat dan zit met de Khoran. Dat krijg je met zoveel verschillende geloven en nationaliteiten in 1 klas.
Dus zit ik elke avond naast z'n bed op de (ijskoude (want ik weiger hele dagen/nachten die vloerverwarming aan te hebben)) vloer om hem verhalen te vertellen.
Terwijl ik hem vertel, verbaas ik mezelf ontzettend.
Zeker toen hij vroeg over de 2e wereldoorlog. Ik vertelde hem over Anne Frank. En toen hoorde ik ineens niet meer mezelf, maar m'n opa vertellen. Hij kon zo ontzettend mooi vertellen. En dan zeker over de 2e wereldoorlog en over Nederlands-Indiƫ, waar hij geweest was. Er zit ineens iemand in mij die zo kan vertellen dat Kleine Vent er helemaal door geboeid is. Zo erg dat hij er steeds weer om vraagt.

Ik vind het leuk. Het is heerlijk om met hem samen mooie verhalen te bedenken, over vanalles en nog wat. Het is een heerlijk momentje op de dagen dat alles hectisch is. Ik vond het altijd al leuk om voor te lezen. Maar dit heeft iets. We maken samen een verhaal. En ik doe ineens wat mijn opa altijd deed, als we daar logeerden. Lijk ik toch meer op hem dan ik al dacht.

2 opmerkingen:

  1. Wat heerlijk een mannetje wat zo aan je lippen hangt.
    Geniet van de heerlijke momenten van echt samen zijn.

    Gr Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat mooi, deze momentjes samen. Daar doe je het voor. Prachtig dat je dit van opa hebt geleerd ook nog eens. Word er week van, dit verhaal ;)

    BeantwoordenVerwijderen