vrijdag 23 juli 2010

Fijne chaos

Na echt ontzettende choatische weken, eindelijk de rust vandaag.
En dus toch lekker chaotisch gedaan. Maar wel leuke dingen. Het was fijne chaos.
Vanmorgen lekker uitgeslapen, lekker gedoucht (met warm water en goede waterdruk, das volgende week geen optie) en met kindlief nieuwe schoenen gehaald voor volgende week. En de geleisuiker voor de jam
Die ik vanmorgen ook nog kookte. Maar die eind van de middag nog altijd niet erg op jam leek. Toch ergens iets niet goed gedaan denk ik. Netjes alles opgevolgd, maar het was ook volledig afgekoeld een nog altijd vrij vloeibare bedoeling.
Dus vanavond alsnog even opnieuw doorgekookt. Hopelijk deze keer wel goed gelukt.
En anders heb ik een berg lekker zoete dikke saus voor in de yoghurt of over het ijs.
De eerste keer gaan dingen bij mij vaak fout. Uiteindelijk kan ik het tot op heden nog altijd op lossen.

Vanmiddag nog lekker met Kleine Vent over de kermis geweest. Dik 2 uur lekker met kindlief spelletjes gedaan en ijsje gegeten. Deze week 3 keer zo'n middag gehad. En dat voor het geld waar je niet eens een dagje naar een groter pretpark kan. En natuurlijk alles uit de pot voor leuke dingen.

We besloten vanmorgen ook naar de dierentuin te gaan. In Rotterdam, dus niet zover weg en met een heleboel jonge dieren. We gaan met de trein, waarbij ik op een doordeweekse dag voor niks kan reizen en kindlief voor een railrunnerkaartje.
En de Ark van Noach ligt hier op 5 minuten lopen. Daar gaan we dus ook heen en de kosten daarvoor zijn vrij minimaal.
Met een geweldige tentoonstelling over lego, waarbij je ook zelf mag bouwen, hier bijna net zo dichtbij, voor ongeveer net zoveel, is er al genoeg te doen in de buurt.
En zo is de vakantie al snel voorbij denk ik zo.

Een weekje Zomerkamp in Beekbergen, vrijdag erna huisje bekijken(dat woont in Vlissingen), 2 weken voor leuke uitstapjes en andere leuke dingen, verjaardag Kleine Vent, weekje lekker met z'n 2en, waarbij Kleine Vent waarschijnlijk veelal met z'n nieuw verkregen speelgoed bezig is en dan alweer naar de efteling samen. Dan zijn er weer 6 weken voorbij en mag Kleine Vent alweer naar groep 4. Tijd gaat snel, vonden we vanmiddag, maar het hele jaar ging eigelijk nog best snel.

Maar voor het zover is, moet ik nog even 2 tassen bijna of geheel inpakken voor zondagochtend 11 uur. Hopelijk is de was morgen snel droog, anders heb ik toch wat dingen tekort....

woensdag 21 juli 2010

Tuin opruiming

Na jaren het stiefkindje van het huis geweest te zijn (wat een nare uitdrukking eigelijk) is deze keer de tuin echt aan de beurt.
Inmiddels is het tuinhuis netjes geschilderd, zijn er 2 hele grote blauwe tonnen de grond in gegaan, een struik of 7/8 eruit gehaald, 2 bomen eruit en sinds vandaag ligt een kwart van onze grootste boom in stukken op een berg.
Hierdoor kwamen er ineens ontzettend veel wilde pruimen waar ik dus nu wel bij kon. En die dus nu in 5 ijsbakken staan te wachten tot ik er iets mee ga doen.
Nu kwam ik dik toevallig deze methode tegen voor kersensap en kersenjam
Maar dat kan natuurlijk met deze pruimpjes ook.

Dus wil ik nog voordat ik een weekje richting gelderland vertrek een beetje sap en jam maken van alle pruimpjes die al helemaal rijp zijn.

En Kleine Vent bedacht dat het vast wel lekker zou zijn als je er een taart van zou maken. Nu wil ik dus nog altijd graag een keer een taart met fruitvulling maken, dus zo'n slecht idee was het niet. Wil graag in de vakantie een aantal dingen testen voor taarten. Want ik heb het wilde plan opgevat om weer eens wat mooie taarten te willen maken (met het oog op verjaardag van Kleine Vent)
Hopelijk breng ik het er steeds beter van af, want ik vind het zo leuk om mooie dingen te maken.

maandag 19 juli 2010

................

M'n laatste dagje werken voorlopig.
Wel erg prettig met dat warme weer. Echt niet lollig meer als je dan echt hard moet werken.
Maar dus nog wel thuis hard werken. Er moet dus nog een zakje komen voor m'n slaapzak, er ligt nog een rok op me te wachten, 2 H&M shirtjes die op zichzelf erg saai zijn, maar daarom ook juist 2 (om de ene te pimpen met de andere)
En dan moet ik ook nog alles inpakken. Komt allemaal wel goed hoor.
Morgen kindlief naar school brengen (compleet bepakt en bezakt, want overblijven en waterfeest, met einde van de dag alle schriften enzo mee naar huis) daarna hard werken aan het naaiwerk.
Na school met kindlief nog 2 cadeautjes halen voor de verjaardagsfeestje op woensdagmiddag.
En woensdagmiddag is Kleine Vent ook gewoon lekker bezorgd. Dus nog meer tijd om te naaien en te pakken.
Komt dus allemaal wel goed.
Als het nu gewoon niet 30 graden word ofzo. Maarja, doe je niks aan.

Maar die shirtjes die er liggen, helemaal eruit ben ik nog niet. Op zichzelf zijn ze heel saai en grijs. Heerlijke shirtjes, maar supersaai. Dus wil ik er iets leuks van maken. Maar hoe precies, daar ben ik nog niet over uit. Misschien dat ik er wel rozet achtige dingen op maak. Of dat ik er mouwen aan maak (die er dus niet aanzitten. Eerst us wat dingen proberen denk ik. Goed over nadenken. Materiaal genoeg, want alleen grijs wil ik het niet laten, wel een beetje kleur erin.
En als ik dan over het net huppel, dan zie ik echt zoveel leuke dingen, die ik allemaal wel proberen.

vrijdag 16 juli 2010

We kijken alleen even rond....

En toen zat ik ineens een afspraak te maken met de makelaar ( ja letterlijk, NU!)
Ik was nog even aan het kijken naar de foto's om toch een poging te doen om de grote van de ramen in te schatten. Krijg ik via de website een chatvenstertje (dat was er al vaker, maar meestal maar snel weggeklikt) Maar vandaag even gevraagd of we niet een keertje konden komen kijken. Dat kan natuurlijk, want het huis is nog altijd te koop. En zover ons bekend is, geen serieuze interesse in dit huis.
En nu ging deze meneer even doorgeven aan zijn collega dat we toch eens op zaterdag wildn komen kijken. En wanneer dat dan ging worden, dan moesten we afspreken met die meneer, want het moet de bewoners natuurlijk ook handig uitkomen. Dus ga ik gewoon kijken bij het huis, waar we nou al een tijdje mee bezig zijn.

Het huis heet dus " Hier ist"
En stiekem voelt het ook wel zo. Daar is een beetje het gevoel van toekomst ingekropen. Ik vind het een heel leuk huisje, over 6/7/8 jaar nog groot genoeg, zelfs met eventuele nieuwe beebjes. Met 4 slaapruimtes moet het kunnen. Er zit zowaar een tuin bij. Niet een tuin die bij de graag gewilde trampoline past, maar erg leuk om wat groentes in te zetten en lekker buiten te zitten en eten. Kleine Vent kan daar ook gewoon op straat spelen, zonder elke 2 minuten een auto voorbij.

Ik werk me ook compleet scheel (soms bijna letterlijk) en die centjes worden mooi extra gespaard. Zo kruipt het bedrag dat ik heb staan, langzaam steeds meer en mee omhoog. Het zet natuurlijk geen zoden aan de dijk bij het kopen van een huis, maar er moeten toch ook dingen in. En daar heb ik wel genoeg centjes voor. Al die dingen die er nog in moeten (nu hebben we gelukkig al veel en zouden de kasten blijven staan bij de verkoop)

Maar we gaan dus eindelijk echt goed kijken. En goed kritisch. Want als er nou ineens nog vanalles mis mee is, dan kan het gewoon niet, qua geld. Dus daar hoop ik dan even heel hard niet op.

dinsdag 13 juli 2010

Mijn vakantie


Ja, dit word dus mijn vakantie dit jaar.
Net als alle voorgaande jaren overigens.

Waar ik vorig jaar een poging deed op uit te vinden voor de hoeveelste week ik er toen was, heb ik het dit jaar maar opgegeven dat ik het ga uitvinden. Het is namelijk gewoon veel. Zoveel als dat ik oud ben of misschien wel meer. Ik kom er sinds ik 5 jaar oud ben (lekker illegaal, het is pas vanaf 6) en het enige jaar dat ik miste, was omdat er een ventje in m'n buik zat. En met zo'n maand of7,5 a 8 is het niet handig om een week lang heel erg lange dagen te maken en vrijwel niet te slapen. Daarbij met de temperaturen van toen ook gewoon niet haalbaar.

Nu is hij sinds vorig jaar oud genoeg om zelf ook een stukje van de week op dit waanzinnige plekje door te brengen.

En hij vind het leuk.(zit daar eigenwijs, zo zonder shirt) Want waar mag je als kind nu gewoon zo vies worden als je wil, zolang je s'avonds maar even onder de douche duikt is het goed. En waar mag je nu gewoon de hele dag rondlopen en rennen en spelen in het bos, nauwelijks limit aan het geluid dat je mag produceren. Het voelt namelijk ontzettend vrij.

Maar wat wij elk jaar weer tegen alle ouders van nieuwe kindjes vertellen: dat lijkt maar zo!
Want dichte schoenen met sokken zijn verplicht, tegen stukke voeten.
Zo wordt er elke avond echt wel op toegezien dat de kinderen gaan douchen, dat ze hun tanden even schrobben.
Er wordt niet gezeurd over het eten. Eten wat de pot schaft en anders niet. Dat niet is overigens niet aan de orde. Eten moet namelijk.
Drinken is nog belangrijker, er is altijd limo of water aanwezig en er worden liters thee gedronken.
Kindjes gaan nooit onbegeleid het terrein af, pas bij een jaar of 12/13 mag dit in groepsverband enzo (wegens spellen)
Er is altijd een goede EHBO aanwezig, vaak mensen die werken in die richting, maar minstens met een gedegen EHBO opleiding.
Er zit flink hierarchie in de organisatie in zo'n week. Je kunt enkel hoger klimmen (als je zou willen) door vaak mee te gaan en te laten zien dat je het goed kan. Dus niemand staat er zomaar.

Het is dus net een groot bedrijf. Met regels en wetten, maar dan net een beetje anders dan onze grote boze buitenwereld. Gek doen mag, is een beetje een verplichting, maar het voelt niet zo. Iedereen is namelijk gek aan het doen en dan val je niet meer op.
En dat elk jaar weer, elke zomer 7 keer een week.
Elke week frisse mensen en nieuwe gezichten, zowel bij kinderen als leiding.
In totaal dit jaar zo'n 2861 kinderen in de leeftijden tussen 5/6 tot 18.
Met in totaal ongeveer 350 tot 450 leiding, zo'n 300 stafleden en dan al die ouders die kinderen komen halen of brengen.

En dan te bedenken dat in de hele organisatie van dit gebeuren, slechts 1 iemand betaald krijgt. Omdat ze dat de functie 'contactpersoon zomerkamp' erbij heeft in het bestuur van de KNGU.
Alle andere mensen die dit bedenken, uitvoeren en in goede banen leiden, die krijgen er alleen ervaring voor terug.

En mijn ervaringen zijn vooral hele leuke geweest altijd.
Je komt jezelf tegen in zo'n week. Het is fysiek zwaar, maar dat voel je pas als je op zaterdagmiddag gaat zitten. Dan komt die vermoeiheid als de man met de hamer en val je geheid in slaap. Zowel de kinderen als de leiding en staf. Het is zwaar, maar onbetaalbaar.

zaterdag 10 juli 2010

Mediterane dagen



Zo voelt m'n dag een beetje. LUI!
Heerlijk in de schaduw blijven op het warmste van de dag. Lekker een spelletje doen met Kleine Vent of toch nog even tussendoor een stukje van de Tour kijken. Vanmorgen op m'n dooie gemakje het balkon een beetje opruimen (wat makkelijk is, want de meeste plek word ingenomen door m'n in een hoekje gemikte tent, die opgevouwen moet worden).
Straks nog even een zonnebloem of 3 verplaatsen naar een grote behuizing en misschien nog even vegen, zodat ik weer naar de bakken kan zonder eerst schoenen aan te trekken.
En dan vanavond, met kind in bed, lekker op balkon zitten met een boek. Een leerboek, dat wel. Want ik begin weer te makkelijk te worden. Ik moet er echt weer hard voor gaan werken.

Maar er is nog zoveel anders wat ik ook wil. Ik ben ook bezig om, vandaag nog, dingen op te zoeken over het Wilhelmus. Omdat er dus een hele discussie is over de betekenis en dat het niet eens veranderd moet worden. Kindlief vindt het allemaal maar wat lollig en interessant. Mooie kapstok om even een beetje nederlandse geschiedenis erbij te halen. Want wie is die man dan, waar het zo mooi over gaat.
Het is natuurlijk ook gewoon een spannend verhaal, dat helpt natuurlijk met de aandacht van Kleine Vent.
Gewoon een poging doen met hem zelf iets te leren. Kijken of we er allebei geduld voor hebben.

woensdag 7 juli 2010

Als de wereld je iets wil zeggen...

Alles lijkt te gillen naar me: koop nou gewoon dat huis!
Ik verdien dus per uur netto wat ik bruto verwachtte. Extra inkomsten dan verwacht. Geen gouden bergen, maar het zou toch mooi elke week de boodschappen zijn. Had voor de hele maand gerekend wat ik straks in 2 weken verdien. Bijna lief

Daarbij stond er vanmorgen in de lokale krant: Zeeland heeft extra subsidies voor isolatie huizen.
Dus kun je nog eens extra €1400 subsidie krijgen met wat wij aan het huis moeten doen. Bovenop de subsidies die het rijk al geeft.
Daarbij bleek vanmorgen dat ik de kosten allemaal wel heel erg ruim had gerekend, wat ook elke maand geld zou schelen. Daarbij reken ik natuurlijk niet met de meest voordelige hypotheek, want die weet ik zo uit mn hoofd echt niet.
Het blijkt steeds meer en meer mee te vallen.

De wereld wil echt weer lief voor me zijn denk ik. Alles lijkt ineens de goede kant op te gaan.
En toch denk ik: ik doe het zelf. Ik zorg zelf dat er goede dingen gebeuren.
Ik kan mezelf weer recht aankijken in de spiegel (bij de kapper ;) )
Ik heb geen problemen meer met mezelf. Enkel nog wat verbeterpunten. Maar wat wil je, ben nog veel te jong om perfect te zijn. Maar ik weet niet waar het in zit, maar ik vind mezelf leuker ofzo.
Ik zat dus maandag bij de kapper in de stoel. En ik zat daar en ik dacht: ik ben anders dan vorige week. Geen idee hoe het komt. Maar ik ben anders. En met mezelf nu, daar kom ik verder mee. Het verlegen is er zomaar ineens een beetje af. Ik heb geen idee waar het heen is, maar het is een stuk weg. Niet helemaal en het blijft lastig soms, maar gewoon zeggen wat ik wil, dat gaat. Naar iemand toe durven lopen en gewoon iets vragen. Niet bang zijn dat ze je gek vinden ofzo, omdat je iets niet weet.

Ben dus nu pas net toe aan wat ik m'n kind al die tijd probeer te leren. Hopelijk duurt het bij hem niet zo lang.


(en de minst voorspelde finale voor zondag is bekend: Nederland-Spanje. Nu hopen dat kindlief zich gedraagt, dan maggie kijken)

dinsdag 6 juli 2010

De aanhouder wint.

Eindelijk had ik dus een gesprek met iemand erbij die anders tegen de hele 'school-kind' situatie aankijkt.
Na bespreking van de feiten werden er dingen beter bekeken en besproken. Waar ik, als moeder, de problemen zie en waar juf vooral de problemen ziet. Dat bleek maar een klein stuk overeen te komen.
Deze mevrouw (die ervoor geleerd heeft) is er nog altijd niet van overtuigd dat Kleine Vent middelmatig is. Want zijn gedrag kan verklaard worden door meer- of hoogbegaafdheid. Maar ook door andere dingen.
En zij stelde voor: laat dat kind een IQ-test doen, dan zijn we in ieder geval IETS wijzer. Voordat we allerlei therapieën gaan loslaten op kindlief, eerst eens kijken wat er nu daadwerkelijk scheelt.
En na mijn aandraging van overige situaties met veel kinderen: ik denk niet dat mijn kind autisme heeft. Daar waar de overeenkomsten in gedrag bij autisme en hoogbegaafdheid veel overeen komen, zet ik m'n kaarten op hoogbegaafd, omdat hij eigenlijk alleen in de schoolsituatie heel erg veel moeite heeft.

En zowaar liep ik weg met een gevoel dat er eindelijk iets gedaan ging worden. Krijg ik het namelijk niet voor elkaar om kindlief te laten testen, dan wordt het zo snel mogelijk in het nieuwe schooljaar gedaan.
En ookal vinden ze nog altijd dat kindlief waarschijnlijk een vorm van autisme heeft of kan hebben, ze gaan in ieder geval iets DOEN. En dan iets doen in de richting die ik graag wil. Want omdat de juf besloten heeft dat mijn kind autisme heeft, betekend niet dat hij het heeft.

Eindelijk even de rust dat het dus nog maar minder dan 3 weken is tot het vakantie is. Dat we dan eindelijk verlost gaan zijn juffen die Kleine Vent al gelijk in een vakjes probeerde te stoppen, zonder zinnig onderzoek. En dan in de klas bij 2 juffen waar hij nu al fan van is.



En terwijl ik eigelijk dit enkel een heel blij logje ging maken over hoe ik eindelijk gehoor kreeg op school, moet er natuurlijk even gezegd worden dat nederland gewoon gewonnen heeft van uruguay en dus zondag de WK-Finale gaat spelen. Tegen Duitsland, tenzij er iets heel geks gebeurt morgen.
Dus Kleine Vent gaat helemaal gelukkig zijn, want als hij lief en braaf gaat slapen de komende dagen, had ik besloten dat hij in ieder geval de eerste helft mag zien. Als hij nu echt heel lief gaat zijn of Nederland is het winnen, dan maggie misschien wel langer blijven zitten.
Maar maandag gewoon wel naar school. (ben ik blij dat ik maandag waarschijnlijk vrij ben)

maandag 5 juli 2010

Daar gaan we weer....

Moet even spuien hoor.
Want het is weer zo ver.

Kindlief komt thuis met een prachtig rapport. Beter kan haast niet.

En tijdens het rapport gesprek draait het vanaf de eerste minuut om zijn gedrag. Ja want leren, dat doettie goed. Daar is namelijk niks mis mee.
Zijn gedrag daarentegen is zo verschrikkelijk en erg dat er over niks anders meer gepraat kan worden geloof ik.
En elke keer ga ik weg bij zo'n gesprek met een verschrikkelijk naar gevoel. Omdat er weer niks nieuws en niks zinnigs uit gaat komen. Ookal heb ik iets al 20 keer gezegd of aangegeven. Er zit totaal geen schot in.
Er zou namelijk totaal geen verbetering in zijn gedrag zitten op school.
En dat ik me toen hardop afvroeg waarom het dan bij de BSO, de Judo en in de speeltuin allemaal wel fantastisch gaat. Dat ik zelf maar even subtiel de conclusie trok dat het vast iets met school is dan. Dat daar toch iets is waar hij dan moeite of problemen mee heeft.
Dat ik namelijk denk dat hij moeite heeft met de juffen. En waarschijnlijk ook een beetje met de klas, waar het niveauverschil echt geweldig groot is.

Maar weer was er weer het punt dat hij geen inlevingsvermogen heeft. De juf maar even uitgelegd dat hij dat wel heeft, maar dat hij er, naar mijn idee alleen anders mee omgaat, dan de gemiddelde 6/7/8 jarige. Dat hij eerst eens goed nadenkt over dingen.

En hij schijnt ook alles letterlijk te nemen. Alleen was ze even niet zo handig met het voorbeeld. Want dat is niet iets letterlijk nemen, maar gewoon goed luisteren en anderen ook willen laten luisteren.
Als je hem vraagt een appel weg te gooien, dan vliegt er heus geen appel door de ruimte. Maar hij gooit hem netjes in de bak, omdat hij weet dat het daar hoort


Morgen weer een gesprek, maar dan met iemand erbij die er schijnbaar verstand van moet hebben. Ik heb geen idee, ik ken haar niet. Maar we gaan het zien.
Ik neem in ieder geval even wat materiaal mee, zodat ik even kan vragen of ze dat ook kennen en of het passend is voor Kleine Vent.
Omdat ik benieuwd ben of ze hem echt persé in dat vakje willen stoppen. Of dat ze serieus overtuigd zijn dat mijn kind een "enge" stoornis heeft.

zondag 4 juli 2010

zoeken naar jezelf

Nu las ik net een blogje bij haar.
Ik heb ook altijd het gevoel van buitenbeentje gehad. Gelukkig had ik medebuitenbeentjes en nooit echt alleen geweest. Ik had en heb een dikke huid.
Maar toch is het ergens wel genoegdoening om te zien dat de dames die mij ontzettend probeerde te pesten, aan het werk als schoonmaakster.

Ja dat doe ik zelf nu ook.
Maar het is niet mijn eindstation, waar het bij hen allebei wel erg op lijkt. Beide geen vervolgopleiding afgemaakt. Waar ik inmiddels 1 opleiding heb afgerond en gestart ben met een volgende.

Al die mensen die zeiden dat ik dom was, dat zij slimmer waren. Ik wist vanaf dag 1 dat ze het mis hadden. Dat ik daadwerkelijk heus wel slim was en ben.
Ik zie de wereld alleen iets anders.
En ik ben al 24 jaar bezig met het worden van mezelf. En ik ben er nog lang niet. Dat is nog altijd een grote ontdekkingstocht en dat duurt ook echt nog wel een tijdje.
Maar ik vind het niet erg meer. Ik heb nog alle tijd en die tijd neem ik maar gewoon. Ik wil mezelf niet meer overslaan als er iets gevraagd word.
Ik hoef mn mond niet meer te houden. Omdat mijn mening ook telt.
En hoe erg ze geprobeerd hebben mij het leven zuur te maken op school, het is niet gelukt. Ik heb een leuke periode gehad.
Maar nu gaat het leven verder. Moet ik ook verder en verder op zoek naar mezelf

zaterdag 3 juli 2010

Woody, jessy en bullebeest.

Vandaag is het heerlijk weer.
Lekker miezerig en hoewel het ineens zo'n 10 graden kouder is dan gisteren, was het heerlijk om na de film naar huis te lopen.
Met een omweggetje. Want kindlief wilde dat huis nu wel eens in het echt zien (vooral om te zien hoe ver z'n vriendje ervandaan woont)
Kon ik gelijk even een wilde schatting maken van het glas oppervlak aan de voorkant.
En ineens vielen de kosten onwijs mee. De loodgieter was ook al zo gezellig om te melden dat de verwarming ontzettend veel goedkoper was dan dat ik verwachtte.

En nu genoeg weer.
Heerlijk weer vandaag. Na al die dagen superbenauwd warm te zijn geweest is dat dagje regen echt heerlijk. Weg met de benauwdheid en ontzettende hitte.
Gelukkig ook goed weer om lekker in de bios te zitten met Kleine Vent. Naar de nieuwste Toy Story. Wat een heerlijke film weer. En dit keer met een voorfilmpje dat niet zozeer grappig was, maar ontzettend mooi gemaakt en met een mooie boodschap. Ik hou echt van Pixar films. En sinds ze met Disney samen zijn, zijn er weer ouderwets goede disneyfilms verschenen, maar dan in pixar kwaliteit. De combinatie van de eeuw vind ik.
Als je dan even vergeet dat ik disneyfilms (de meeste dan) en kinderboeken verzamel, dan is het op zich zeker de moeite waard om mooie films te blijven kijken.

donderdag 1 juli 2010

Trots mamma's

om even op een totaal ander onderwerp over te gaan.
Want ik ben even klaar met zeuren.
Nu even wat leuks:
Een mooi filmpje
In dit filmpje zijn 2 items te zien waarbij het boek PUUR aan het bod komt.
Ik ben sinds 3,5 jaar ontzettend fan van de fotografie van MeRy.
Ze maakt hele mooie plaatjes en tegelijk ook ongewone portretten. Het is weer eens een goede afwisseling op al het standaard werk wat je bij elke doorsnee fotograaf tegenkomt.

Nu wil het feit dat ik het boek PUUR in de kast heb staan hier. En dat ik daarbij ook een stuk van een zaterdag editie van het AD heb liggen.
Ik sta namelijk met Kleine Vent in het boek. En zoals vele dames was de keuze daarvoor eigelijk puur egoistisch. Een mooi project om aan mee te werken, maar veelal was de keuze gemaakt, om op die manier echt mooie foto's te laten maken. Om weer trots op jezelf te zijn of juist laten zien hoe trots je al ben.
Ik had 1 van de oudste kindjes uit het boek. Het zijn veelal zwangere dames en kleine beebjes. Die van mij was 3,5 alweer.

En na dat gesprek en de foto's, wat bij elkaar echt een half uurtje duurde, was voor mij duidelijk dat ik echt wel trots mocht zijn op m'n kind en vooral ook op mezelf. Want ondanks alle maatschappelijke tegenstand juist wel een kindje grootbrengen.


Nu is mijn verhaal lang zo spannend niet als de verhalen in het boek. Sommige meiden hebben echt heftige verhalen en die staan lang niet allemaal erin. Ik heb het genoegen gehad om een aantal meiden te ontmoeten tijdens de tentoonstelling.

En toen ik ineens op een zaterdagochtend de krant opensloeg en mezelf bijna paginagroot in een landelijke krant zag staan, was het natuurlijk onwijs schrikken, maar ik was ook wel trots. Ik stond gewoon in de krant, omdat ik een trotse moeder ben. En ik vind dat elke moeder maar gewoon trots moet zijn op het feit dat je moeder ben. Als je bereid ben zo goed mogelijk voor je kind te zorgen, dan ben je het waard om trots op te zijn. Of je nu 16 of 36 ben.
En elke keer als ik langs de kast loop en dat boek zie staan, dan weet ik weer waarom