woensdag 13 april 2011

Omdat singlemam vroeg of Kleine Vent op een reguliere school zit: yup, op een huis-tuin en keuken openbare basisschool. Met aandacht voor bergen geloven  (dat krijg je al snel met veel geloven in 1 klas. Bij Kleine Vent al 5)
En ik had er best vertrouwen in. Het is een goede school, het voelde gelijk prettig en het is ook echt wel een bewuste keuze geweest. Halverwege groep 2 ging het allemaal minder, maar waren er 2 enorm ervaren en lieve juffen die echt alles probeerde om Kleine Vent het wel leuk te laten hebben op school. Wat na een paar pogingen ook goed hielp.
Maar in groep 3 ging het helemaal mis. De juffen wilden er niet aan dat hij voorliep, maar zagen alleen dat hij geen aansluiting had met klasgenootjes. Als ik kwam vragen hoe het ging, was het altijd: ja wel goed, maaar.......
Dan was hij weer boos geworden ofzo. Vrij snel al kwam de ene juf met de suggestie dat hij misschien meer zou kunnen dat hij liet zien. Dat wist ik heus wel, maar naar mij werd er niet of nauwelijks geluisterd door deze juffen. Maar toen was het leed al geleden en Kleine Vent had een sterke voorkeur gekweekt voor niet naar school. 1 van de juffen vond het heel vreemd dat hij haar niet wilde aankijken en dat hij het heel vervelend vond als ze aan hem zat. Hij maakte geen contact en wilde niet aangeraakt worden, dus was er iets mis met hem, volgens haar. En voor welk gesprek dan ook, had ze al besloten wat er dan mis was. Waardoor ik 7 maanden lang heb moeten vechten om Kleine Vent uit dat vakje te krijgen. Hij vond haar gewoon niet aardig namelijk. Ze was niet lief tegen hem en hij moest zich constant maar aanpassen aan anderen, niet andersom. Dat is wat hij me vertelde. Wanneer er ruzie was, was hij altijd het probleem, volgens haar. Hij kreeg straf en wanneer een ander kindje hetzelfde deed: ja ga weer terug op je stoel en verder werken.

Want dat jongetje dat de juf niet aankeek en niet wilde dat ze hem aanraakte, kroop thuis het liefste bij mamma of oma op schoot, vond het heerlijk om met opa te stoeien en oogcontact was er vaak genoeg.
Wat ik na 1 gesprek met de hulpverlener van buitenaf gelijk duidelijk maakte en zij ook ineens van gedachten veranderde, want een 6-jarige maakt geen onderscheid in gedrag voor school en thuis. Als het een autist zou zijn dan. Dat gesprek heeft me wel enorm veel tijd gekost. Ik heb vanaf januari er om gevraagd om bij deze gesprekken aanwezig te mogen zijn (wat gewoon mag). Het laatste van het jaar ben ik gewoon binnengelopen. De directeur had na het ontvangen van mijn erg geirriteerde brief, mij toegezegd dat ik er dus gewoon bij mocht zijn.

Nu in groep 4 gaat het bergen beter. Hij vind de juffen leuk en het gaat ook vele malen beter. Maar ik merk: de terugval is er weer. Alleen is het niet zo erg als de afgelopen 3 jaar. En hij is er ook pas veel later. Niet al na de herfstvakantie, maar nu pas na de voorjaarsvakantie. En dan ook niet echt dagelijks.
De juffen die hij nu heeft, zijn echt heel fijn. Alleen is de informatie voorziening nog altijd erg minimaal. Dus ik sta bijna elke week op de stoep om te vragen hoe het gaat. Omdat ik regelmatig het verwijt kreeg dat ik zelf ook nooit om informatie vroeg (overigens niet helemaal waar, want elke dag in de klas even vragen of er iets is voorgevallen of dat er iets leuks was de dag ervoor...)
Deze juffen hebben vrij snel ingezien dat hij  qua leerwerk meer aankon dan dat hij kreeg. Daardoor hoeft hij nu maar de helft van het gewone rekenwerk te maken en werkt hij daarna verder in zijn plusboek of op de computer. Sinds kort mag hij op de computer dan ook rekenstof van groep 5 gaan doen.
Maar ik heb steeds meer het gevoel dat er heel hard gewerkt word om hem maar in dat vakje te proppen.  Hij is 7,5 jaar en hij zit bij kindjes in de klas van 9,5 jaar. En dan is het grote probleem, naar mijn gevoel, dat hij emotioneel gezien echt dus bij z'n leeftijd past en qua leerwerk gerust leerstof kan maken van groep 5, soms 6. Dat rijmt dan niet met elkaar.


Dus hoop ik enorm erop dat de uitslag van de test er snel is en dat ik nu eens zwart op wit heb staan, dat ik niet gek ben. Dat er zeker wel een verschil is tussen emotioneel en cognitieve ontwikkeling van Kleine Vent. En dat dat heus wel opgelost kan worden, alleen moet de school er dan aan meewerken. Kijk ik ben geen wondermens en ik heb geen pasklare oplossing. School ook niet. Maar er is vaak niks gedaan met de informatie die ik verstrekte of de vragen die ik stelde.
Gelukkig heb ik de steun van de directeur (die hilarisch genoeg Kleine Vent z;n vader in de klas heeft gehad en samenwerkte met oma) Na 1 dagje in groep 4 had deze meneer al door dat Kleine Vent toch wel erg veel wist van erg veel dingen. Dat hij dingen op een andere manier bekijkt en daardoor tot een andere oplossing komt. En dat er snel verbetering moet komen in 'het niet naar school willen' van Kleine Vent, anders moet er toch op zoek gegaan worden naar een alternatief. Want als je blijft zeggen: misschien gaat het volgend jaar wel beter, dan zit hij voor je het weet in groep 8 en gaat het niet beter. En naar dat alternatief helpt dan hij mee zoeken.


Het alternatief heb ik eigelijk al wel in m'n hoofd. Er is een Dalton school, binnen dezelfde organisatie. En van zuslief weet ik: je wordt er bijna doodgecommuniceerd als ouder, echt individueel onderwijs in een klas en leuke leerkrachten. Ik ben er al vaker wezen kijken en het spreekt me enorm aan.
Voordeel zou ook nog eens zijn dat hij in de klas zou komen bij een aantal bekende kindjes.
Het probleem is vooralsnog: ik wil hem niet zomaar van school halen, want hij heeft er nog wel een paar goede vriendjes. Hij wil zelf wel en tegelijk ook niet. Dat maakt het lastig.
Maar voor mij staat wel vast: voor het eind van het jaar geen verbetering in gedrag van zoonlief, communicatie van school en werk op school voor zoonlief, dan wordt het tijd om echt maar gewoon naar een andere school te gaan.

3 opmerkingen:

  1. Het is of je de basisschoolloopbaan van mijn jongste zoon beschrijft. Ook hij kon lezen en woordjes schrijven voor hij naar de kleuterklas ging. En hij ging naar een Montessorischool, waar individueel onderwijs op maat mogelijk was. Tja, maar de school kwam in zwaar weer, het leerlingenaantal liep terug, de directie functioneerde slecht, kortom, dit alles had zijn uitwerking op het onderwijs zelf. Aan het eind van groep 7 heb ik hem alsnog van school gehaald, en groep 8 op een andere basisschool laten doen. Nu zit de jongste in 5 VWO en je ziet helaas weer de zelfde patronen terug. Lerarentekort, slecht functionerende rector, leraren worden cynisch en bevelen ouders en leerlingen bijles buiten school aan.
    Pff, nog een jaar te gaan en dan ga ik een boek over het onderwijs schrijven, ben ik bang..
    De oudste twee zitten nu op de uni, gaat lekker.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook hier veel herkenning....
    De juf van vorig jaar beschreef mijn kind als een enorm psychisch gestoord kind, ik herkende er heel weinig van.. (geen oogcontact, hij zou met zijn hoofd bonken (??) zit 'in zijn eigen wereld'..etc).Hij is 3 keer geobserveerd, maar deze eigenwijze moeder wilde niets meer... Juf werd ziek en zoon ging over, met de nieuwe juf.... Niets aan het handje... Zelfs geen opmerkingen op zijn rapport.. Nou ja, hoe kan dat nou..??
    Sterkte met het gebeuren.. (als moeder zit je vaak goed, toch?)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik lees je logje nu pas (erg druk geweest)
    Tussen dalton en dalton, montesori en montesori, jenaplan en jenaplan en regulier en regulier zitten vaak enorme verschillen.

    Soms stappen kinderen over van jenaplan naar een ander jenaplan. Sosm van regulier naar een andere regulier. Wat ik bedoel te zeggen: Er is geen universele wijsheid hierin denk ik. Ieder kind is anders en elke school ook. Het gaat om de match.

    Het scheelt als kleine vent al wat kindjes kent op de eventuele nieuwe school.
    Loslaten is moeilijk en ook erg moeilijk te overzien als je 7 bent.
    Maar als hij best wil... dan is het wellicht een goede optie.

    Sterkte met deze beslissing.

    BeantwoordenVerwijderen