woensdag 2 november 2011

Niet sparen....

Net even de spaartotalen bijgewerkt hiernaast. En dat was helemaal simpel, want er is niks verandert. Echt helemaal niks. M'n spaarrekening is niet aangevuld, maar er is ook niks afgegaan. Ik vind dat best een positief teken. Met nog een paar honderd euro in een envelop/portemonnee dankzij een lieve verjaardag, kan ik nog wel even vooruit, zonder mijn rekening in het geheel te gebruiken. Dus er komen alleen de vaste en gebruikelijke kosten die er af gaan in november. Het meeste is er zelfs al af en het bedrag wat nog op de betaalrekening staat, valt me niet tegen. Doe ik het ergens toch goed. Sparen lukt dan toch niet zo lekker, maar als ik geen gebruik hoef te maken van mijn betaalrekening, blijft er daar vanzelf wat meer 'over'. Dat lijkt me een fijn idee, voor als het straks allemaal echt minder wordt in januari. M'n auto moet dan maar even wachten, dat zit er gewoon even nog niet in. M'n fiets opknappen dan weer wel.

Maar met het oog op dat ik vooral van alles minder wil (van spullen dan) ben ik begonnen aan het inpakken van mijn kleding. Met de goede hoop dat nieuwe mijn kledingkast komende week wel gewoon klaar is (nu er eindelijk een gietijzeren plaat van 20 kilo ofzo in ligt, kast gaat echt niet meer omvallen)
Blijkbaar heb ik een berg kleding verzamelt dat ik nooit draag (past niet meer, te groot of te klein, staat toch minder, zit niet zo lekker enz enz) Ik had al een hele stapel spullen weg gedaan en inmiddels veelal verkocht, maar toch heb ik er binnen een halve dag alsnog een doos uitgehaald. Ik heb straks ruimte over in m'n nieuwe kast (qua opberg ruimte maar een klein beetje minder dan dat ik nu heb, maar straks dus wel veel minder spullen) Wel kocht ik dan weer een goed vest bij de Hema. En hij is echt 10 keer warmer dan ik dacht. Dus die mag zeker blijven. Hij zit namelijk ook erg lekker. En met het oog op het zo lang mogelijk uitstellen van het aanzetten van de verwarming, ook best een goede aanschaf. Want echt lekker zittende warme winterdingen, die heb ik dus bijna niet. Hopelijk kan ik bij de ruilwinkel wat dingen inleveren of doet marktplaats een beetje zijn werk (zit laatste tijd qua verkopen niet zo goed)

Alles lijkt een beetje goed te gaan lopen. Maar toch gaat het met mij niet zo lekker. Oordeel van de huisarts: oppassen en de rem erop. Stressfactoren weghalen. Anders gaat het echt mis.
Maar voor mij was het al echt misgegaan. Gistermiddag op precies te zijn. Ik had wel vrede met de zaag die niet mee wilde werken, dat ik de helft van de boodschappen vergeten was en dat ik weer vergeten was te vragen om het nummer van de loodgieter. Maar ik had en heb geen vrede met het feit dat ik vergeten was dat Kleine Vent gistermiddag vrij was. En ik hem dus niet ging ophalen om 12:15. En dat hij dus zelf maar naar huis gelopen is.
En hoewel ik enorm trots ben op Kleine Vent, dattie het gewoon gedaan heeft en er blijkbaar zelf totaal geen moeite mee had, was het voor mij echt de druppel. Zo kan het echt niet langer. Dus afspraak huisarts gedaan voor vanmorgen. Die meneer is echt lief en weet dat het niet zo lekker gaat laatste tijd. Maar nu was de boodschap wel duidelijk geloof ik: zo nog even doorgaan en dan kun je niks meer. Dan gaat het echt (met een mooi eigentijds duur woord) een burn-out worden.
En vertel dat maar eens aan mensen. "Maar je werkt toch helemaal niet? Dan kan dat toch niet?"
Ja vertel dat mij! Ik vind het ook niet kunnen. Maar als je om de haverklap om de stomste dingen gaat zitten huilen is het ook niet goed. Dus ergens moet er iets anders.

Maar het resulteerde wel in dat ik een lijstje maakte met wat er gedaan moet worden in het nieuwe huis, voordat ik er daadwerkelijk kan wonen. Ik kwam op 9 dingen. Echt belachelijk weinig. Maar toch zijn het dingen die er dus al weken al dan niet maanden liggen. Ik ga ook niet meer 2 dagen per week in het nieuwe huis slapen met Kleine Vent. Ik word er echt helemaal knettergek van. Ik ben de helft van de tijd dingen kwijt, sleep me op maandag een breuk aan alles wat heen en weer moet en uit eindelijk moet op woensdag dan ook weer alles terug. En dat red ik voorlopig gewoon niet.

Maar grappig genoeg: het weghalen van stressfactoren is dus niet niks doen. Niet dingen laten. In mijn geval is het juist wel dingen doen. Dingen die ik al tijden uitstel of die ik gewoon steeds vergeet. Die me dan toch irriteren omdat ik ze niet gedaan heb. Er moeten nog 2 verslagen afgemaakt worden, ik moet beginnen met het lezen van een boek voor een tentamen half december, er moet dus echt nog een vloer gelegd worden en er moet ingepakt en opgeruimd worden. Er moet nog wel een heleboel, maar dit zijn dingen waar ik direct zelf makkelijk invloed op kan uitoefenen. Dus daar begin ik mee. Voor mij voelt het echt alsof ik weer in de bestuurderstoel moet gaan zitten. Niet meer iemand anders.

3 opmerkingen:

  1. Ik kan me wel voorstellen dat het verhaal met Kleine Vent de druppel is. Hoewel je dan misschien niet werkt, kom je hier altijd wel druk over: verbouwen, veel regelen, Kleine Vent, studie, huishouden. Dat is ok allemaal niet niets!

    Wat voor mij tegenwoordig goed werkt is doorpakken: misschien niet de hele dag doorknallen, maar wel iets beginnen en het afmaken. Liever één ding op een dag af, dan zes dingen begonnen en niets af. Dat blijft namelijk in je nek hijgen en daar heb je jezelf uiteindelijk alleen maar mee. Het heeft lang geduurd voor ik zover was en het duurt vast ook nog lang voor ik deze 'kunst' helemaal beheers, maar het voelt nu al alsof ik meer controle heb. Hoewel ik geen controlefreak ben, is dat toch wel heel prettig, want je schommelt niet steeds van het ene naar het ander.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey meissie, pas je wel een beetje op jezelf? Misschien komt het omdat je het huis uitgaat, uit je vertrouwde omgeving, en hoe graag je het ook wil, het plots een enorme verantwoording erbij is naast Kleine Vent en de studie enzo...?
    Ik ben tijdens een verbouwing een jaar geleden ook een keer vergeten zoonlief op te halen. Totale paniek. Hij was gewoon zelf naar huis gekomen en ik was hem gaan zoeken.... vre-se-lijk gevoel is dat. Het was de eerste schoolweek en hier krioelde het van de mensen die allemaal dingen van mij gedaan moesten hebben. Hele lieve mensen, maar ik vergat compleet de tijd... heb maandenlang het alarm op de telefoon gezet daarna. Er zijn kinderen van zijn leeftijd die alleen gaan vanuit deze buurt. Maar hij was er niet op voorbreid. Ik voelde me toch klote zeg!!
    Ik denk dat iedereen dat wel eens gebeurd vroeger of later.... Jezelf niet al te kwalijk nemen.
    En gas terug. Zoals de doc zegt ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. verhuizen/verbouwen etc is anders een heel bekende enorme stress-faktor hoor( of je nu wle of niet werkt)
    doe maar even een tandje minder hard klussen en neem lekker even wat rust voor jezelf, dat is nu wellicht even belangrijk?
    sterkte hoor!

    BeantwoordenVerwijderen