vrijdag 29 januari 2016

2016......

Alweer een dikke lange blogstilte.
Ik heb ook gewoon nul blogs gelezen in de afgelopen periode.
En nu ik voor het eerst in maanden weer inlog hier, zie ik toch nog steeds dezelfde vertrouwde bloggers voorbij komen. TOF!
Het is niet zomaar dat het hier stil was. Behalve dat het gewoon wel druk is met een puber, peuter, huishouden en de enorme hoop rotzooi in huis, gaat het met puber al een tijdje niet zo heel tof. En dat heeft ook tot gevolg dat het met mij niet zo tof gaat.
Puber is niet zo fan van school, nooit geweest ook. En dat is prima natuurlijk. Maar niet zo prima is dat hij er zo'n aversie tegen gekweekt heeft dat het fysieke uitingen kreeg en het geen optie meer was om hem daadwerkelijk naar school te laten gaan. Sinds de herfstvakantie geen school meer gezien.
Maar ondertussen moet er dus wel van alles geregeld. En de kindercoach die hem probeerde te helpen (en op de achtergrond nog steeds meedenkt en probeert te helpen) kwam ook eigenlijk niks verder.
Dus door naar een volgende hulpverlener. Of we even tot minimaal begin maart tijd hebben, daarvoor is er gewoon geen tijd. Mochten er spoedsituaties tussendoor komen, duurt het nog langer.
En dat is waar we nu zitten. Een niet lang houdbare situatie thuis, terwijl we wachten op een 'test' die naar mijn mening weinig gaat toevoegen aan de situatie (of oplossen trouwens)
Met vlagen ben ik er zo klaar mee. Dat het allemaal ingewikkeld en moeilijk moet.
Maar opgeven is totaal geen optie. Dus ik ben maar weer bezig met het rondmailen en proberen zinnige informatie en mogelijk hulp te krijgen.
Peuterdiva reageert er ook gewoon op natuurlijk en die wil regelmatig me geen seconde alleen laten (vandaag ook tikkend met diva op schoot)

Naast alle niet zo leuke dingen, heb ik voor veel andere dingen gewoon wel een groots plan bedacht. Deels uit noodzaak, deels uit wensgedachten.
Want het verplichte einde van mijn studie betekende ook: einde inkomsten uit die hoek. Heel niet zo grappig. Dat wist ik al lang, dus had ik een redelijk bedrag gespaard om de kosten een tijdje op te kunnen vangen. Alleen de kosten voor de kindercoach had ik dus niet inbegrepen natuurlijk. Potje half leeg. En dan mijn telefoon die echt overleden bleek, ook niet begroot in mijn hoofd.
Maar goed, en dan? Wat dan? De periode van een half jaar die ik kon overbruggen werd ineens slechts 2 maanden. Dus nog meer puzzelen, nog meer inpassen. Ik had een fijn klein baantje gevonden, maar het is tot op heden nog niet mogelijk daar te starten door wat aparte omstandigheden.
Klinkt allemaal niet zo leuk dan.
Maar het was ook: als ik het nu niet doe, komt het gewoon nooit van de grond. Nu is er noodzaak.
Dus heb ik een groots plan gemaakt voor de eerste 3 maanden van 2016. Ik loop zo'n halve week achter inmiddels (gaan we gewoon bijwerken, dat lukt me!) Maar als het mee zit, gaat vanaf april de webshop echt werkend open en ga ik hopelijk een hele hoop markten doen in 2016. Ik heb zo veel ideeen, maar beperk mezelf nu nog even tot wat er al is. Niet breder, maar meer variaties.
Ondertussen puzzel ik allerlei mini bedragjes bij elkaar en ben ook bezig met een tweede project, wat heel erg past bij wat ik nu moet en wil.

3 opmerkingen:

  1. Je bent er weer! Al heb je geen fijn nieuws... Sterkte met alles!
    Als ik het goed begrijp is grote vent niet meer in beeld? Als dat zo is sta je er wel alleen voor!
    Kan puber geen folderwijk gaan doen of kranten bezorgen? Vakken vullen mag misschien nog niet? Kan hij zo ook wat bijdragen aan het gezin!
    Succes met al je plannen! Groeten Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee joh! Hij is er absoluut nog wel. Maar veel dingen qua betalen zijn gewoon gescheiden. Ik heb dingen lopen voor mijn puber en voor mezelf bijvoorbeeld. En dat zijn mijn kosten, hoe dan ook.
      Maar ik ben goed onderweg alles in minibeetjes op te lossen.

      Verwijderen
  2. Jeetje, dat is niet zo lekker... dat puberverhaal. Ik lees wat tussen de regels door. Helaas bij ons ook een puber die het niet kan vinden met school. Gelukkig niet zo dramatisch als bij jou, maar ik ben er wel voortdurend mee bezig (al was het maar in mijn eigen hoofd). Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen