maandag 13 november 2017

December

Sinterklaastijd alweer.
Dit jaar met een enorm enthousiaste kleuter die niet kan wachten. Vanavond voor het eerst Sinterklaasjournaal. We gaan dit jaar wel kijken.
Ik voorzie een stuk minder gestress dan vorig jaar. Het loopt op school een stuk lekkerder en ook het idee dat ze dan MOET leren lezen en schrijven (wat ze echt heel graag wil) is een beetje minder belangrijk.
Dat maakt dat ik wel een stuk meer zin heb in sinterklaas vieren. Alle spannende verhalen, pepernoten bakken, speculaascakejes maken, sinterklaaswerkboekjes maken. En dan straks alle pakjes. En dat zijn er bij ons nogal wat. We doen niet zo aan kerst. Tenminste, niet bij mijn familie met pakjes. Wel lekker eten met wie er bij kan zijn. Sinterklaas is veel meer gezellig allemaal samen voor ons. En nu groeide de familie natuurlijk naar mate wij ouder geworden zijn. Inmiddels zijn we met 11 mensen. En dat betekent dus ook echt een heleboel pakjes. Een middag van alles uitpakken en blij zijn met welke goede dingen anderen nu weer voor je bedacht hebben en wat lekkers eten. Extra leuk nu weer, met wel gelovende kids. Ik hou er wel van.
Kerst is natuurlijk wel leuk. Maar dat is bij ons niet zo'n ding. Niet altijd de eerste kerst thuis, lang niet altijd allemaal samen. Ik hoor soms dat mensen dat wat gek vinden. Maar het is hoe het voor ons prima werkt. Ik vind kerst leuk, mooie versieren en lichtjes en zo. Maar de echte familiedag in december is voor mij gewoon Sinterklaas.

woensdag 8 november 2017

bezuinigen

Als je ooit ergens slecht in je vel zat of gewoon nogal vastgelopen was in je dagelijks leven en je moest daar een onderzoek voor ondergaan (zo'n psychologisch geval), dan kan het zomaar zijn dat je een labeltje krijgt. Hetzij een tijdelijk labeltje, hetzij een permanent labeltje.
Maar wat zegt zo'n labeltje, zo'n stickertje nu eigenlijk over jou?
Soms zegt het heel erg veel. Kun je beter begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan in je leven of waarom je doet zoals je doet (en dus niet raar of gek of vreemd ben. Gewoon een beetje anders)
En soms, volgens mij best vaak, zegt het gewoon helemaal niks. Dat labeltje is toevallig de naam die ze gegeven hebben aan de kenmerken die jij laat zien. Dat is dus niet wie je ben. En het is al helemaal geen excuus voor van alles.
Maar het nare van die labeltjes, vooral die permanente. Die achtervolgen je nogal. Ik zie het in mijn omgeving. Er wordt soms ontzettend misbruik van gemaakt door allerlei instanties, met maar stukjes uit het onderzoek gebruiken bijvoorbeeld.
Dat ik nogal fel ben op het labeltje wat ze op mijn kind willen plakken (echt al zijn halve leven overigens) waar ik het totaal niet mee eens ben (iets met bepaald gedrag enkel op die ene plek, alle symptomen kunnen ook iets heel anders, naar mijn idee veel logischer, zijn.)Veel hulpverlening vind dat blijkbaar vreemd. Want met zo'n labeltje kun je ineens allerlei hulp krijgen en gaat alles makkelijker. Dit oordeel vellend na mijn kind nog nooit gezien te hebben. Er ligt een onderzoek, met een niet definitief en niet zeker labeltje. Al 1,5 jaar inmiddels. Maar het onderzoek zelf klopt niet (lang verhaal, iets met kortzichtig en verkeerde feiten enz) Er is niks met zekerheid vastgesteld. En toch wordt er dus weer gehandeld naar het labeltje dat hij niet heeft.
Ik vermeldde gisteren in een gesprek dat ik nog niet klaar ben met het onderzoek. Dat ik het op zijn minst kloppend, qua feiten, wil hebben. Dat werd niet zo goed gesnapt. Of ik dan bedoelde dat ik het onderzoek nog eens overnieuw wilde laten doen. Maar dat is niet het plan. Toen ik zei dat ik echt zag aankomen dat dit hem zou gaan achtervolgen (geldigheid verlopen of niet) leken ze dat ook wat apart te vinden.
En toch bleek later dat er heel erg gericht werd op een pad richting behandeling op het gebied van het labeltje. Ik krijg nooit goed uitgelegd aan andere mensen dat ik niet tegen labeltjes ben, dat als je iets heb, dan heb je iets. Maar ik ga toch niet zitten wachten totdat mijn kind de zoveelste hulpverlener moedeloos laat opgeven, omdat de behandeling niet past, niet werkt en niet bij hem aanslaat. Gewoonweg omdat ze uitgaan van de verkeerde beginsituatie. Omdat ze er vanuit gaan dat zijn hoofd werkt op manier x, terwijl ik echt heel zeker weet dat dit niet zo is.
Hoe vaak ik ook uitleg dat alles waar dit op gebaseerd is, niet aangeboren is. Dat dit er niet altijd geweest is. Dat dit echt iets is gerelateerd aan bepaalde situaties (meerdere inmiddels helaas)
Ik ben dan vooral de ouder die niet wil zien dat er iets mankeert aan haar kind. Dan ben ik de slechterik in het verhaal.

En ik hoor zoveel andere verhalen van ouders in precies hetzelfde situatie. Die keihard moeten vechten voor de erkenning van hun kind, dat stuk gaat door onbegrip en onkunde. Een gebrek aan kennis en een gebrek aan vertrouwen in ouders.
Ik merk dat ik er vooral heel boos van word. Niet enkel over onze situatie, maar vooral eigenlijk dat die van ons totaal geen uitzondering is. Dat er nog zo ontzettend veel kinderen helemaal stuk gaan, opgegeven worden, beschadigd raken, door iets wat ze zou moeten helpen. Iets wat bestaat om kinderen van alles te leren. Dat er gezinnen kapot gaan omdat de mensen die ze zouden moeten helpen, ze echt laten hangen. Ze van het kastje naar de muur sturen, eindeloze wachtlijsten, waardoor de situaties 10X erger worden.

Ik denk dat bezuinigen op de zorg en het onderwijs absoluut het meest onbegrijpelijke wat je als overheid kan doen. Bezuinigen op je toekomst en je verleden tegelijk.

dinsdag 10 oktober 2017

Ik leef nog wel. Eigenlijk best wel erg zelfs.
Er is hier gewoon nog altijd een hoop aan de hand.
Oudste kind (want klein is meneer allang niet meer. Inmiddels al een cm of 8 groter dan ik) is nog altijd thuis en niet op school. Na 2 jaar lang leuren en zoeken, is er eindelijk hulpverlening die uitgaat van hoe hij werkt en wat voor hem werkt. En er is een klas voor hem, waarbij het niet ongewoon is dat iemand niet naar school komt. En de mentor komt dus om de week hier thuis, een uurtje. Dan krijgt hij een beetje huiswerk en kan hij weer hele kleine stapjes terug richting weer leren doen. Want natuurlijk heeft hij voor zijn allermakkelijkste vak gekozen. Wat ik vooral weer erg slim van hem vond.
De kleuterdiva is dat nog steeds. Inmiddels al weer 5. Nu in groep 2, in de klas waar ze in zit, lijkt het langzaam beter te gaan met haar kriebels en prikkels. Dat was in het begin van het schooljaar echt nog heel heftig en lastig. Nu zijn er vaker goede dagen. Maar boven alles: School is nog steeds leuk.
Straks na de herfstvakantie gaat er echt gewerkt worden en dat gaat ze heerlijk vinden. Op zoek naar haar 'moeilijk'. En mogelijkheid tot leren lezen als ze dat wil en aankan (en dat wil ze al 1,5 jaar)
Ondertussen ben ik zelf ook weer een paar uur per week aan het werk. Superflexibel, binnen schooltijden en in de vakanties gewoon een beetje vanuit huis. Ik heb echt nog wel 1000 ideeen om van alles zelf te gaan doen. Maar het is met alle andere dingen gewoon nog steeds lastig. Er gebeurt wel wat, maar in slakkentempo. En dat is prima. Want hoewel dat tempo in alles heel laag is, er is weer beweging. En ook nog de goede kant op. Dikke bonus lijkt me.

Ik heb de afgelopen maanden ook maar bar weinig gelezen bij allerlei blogs. Ook daar is vanalles gebeurt. Het blijft bijzonder om te lezen dat mensen zo'n inkijkje geven in hun leven.