dinsdag 10 oktober 2017

Ik leef nog wel. Eigenlijk best wel erg zelfs.
Er is hier gewoon nog altijd een hoop aan de hand.
Oudste kind (want klein is meneer allang niet meer. Inmiddels al een cm of 8 groter dan ik) is nog altijd thuis en niet op school. Na 2 jaar lang leuren en zoeken, is er eindelijk hulpverlening die uitgaat van hoe hij werkt en wat voor hem werkt. En er is een klas voor hem, waarbij het niet ongewoon is dat iemand niet naar school komt. En de mentor komt dus om de week hier thuis, een uurtje. Dan krijgt hij een beetje huiswerk en kan hij weer hele kleine stapjes terug richting weer leren doen. Want natuurlijk heeft hij voor zijn allermakkelijkste vak gekozen. Wat ik vooral weer erg slim van hem vond.
De kleuterdiva is dat nog steeds. Inmiddels al weer 5. Nu in groep 2, in de klas waar ze in zit, lijkt het langzaam beter te gaan met haar kriebels en prikkels. Dat was in het begin van het schooljaar echt nog heel heftig en lastig. Nu zijn er vaker goede dagen. Maar boven alles: School is nog steeds leuk.
Straks na de herfstvakantie gaat er echt gewerkt worden en dat gaat ze heerlijk vinden. Op zoek naar haar 'moeilijk'. En mogelijkheid tot leren lezen als ze dat wil en aankan (en dat wil ze al 1,5 jaar)
Ondertussen ben ik zelf ook weer een paar uur per week aan het werk. Superflexibel, binnen schooltijden en in de vakanties gewoon een beetje vanuit huis. Ik heb echt nog wel 1000 ideeen om van alles zelf te gaan doen. Maar het is met alle andere dingen gewoon nog steeds lastig. Er gebeurt wel wat, maar in slakkentempo. En dat is prima. Want hoewel dat tempo in alles heel laag is, er is weer beweging. En ook nog de goede kant op. Dikke bonus lijkt me.

Ik heb de afgelopen maanden ook maar bar weinig gelezen bij allerlei blogs. Ook daar is vanalles gebeurt. Het blijft bijzonder om te lezen dat mensen zo'n inkijkje geven in hun leven.