woensdag 8 november 2017

bezuinigen

Als je ooit ergens slecht in je vel zat of gewoon nogal vastgelopen was in je dagelijks leven en je moest daar een onderzoek voor ondergaan (zo'n psychologisch geval), dan kan het zomaar zijn dat je een labeltje krijgt. Hetzij een tijdelijk labeltje, hetzij een permanent labeltje.
Maar wat zegt zo'n labeltje, zo'n stickertje nu eigenlijk over jou?
Soms zegt het heel erg veel. Kun je beter begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan in je leven of waarom je doet zoals je doet (en dus niet raar of gek of vreemd ben. Gewoon een beetje anders)
En soms, volgens mij best vaak, zegt het gewoon helemaal niks. Dat labeltje is toevallig de naam die ze gegeven hebben aan de kenmerken die jij laat zien. Dat is dus niet wie je ben. En het is al helemaal geen excuus voor van alles.
Maar het nare van die labeltjes, vooral die permanente. Die achtervolgen je nogal. Ik zie het in mijn omgeving. Er wordt soms ontzettend misbruik van gemaakt door allerlei instanties, met maar stukjes uit het onderzoek gebruiken bijvoorbeeld.
Dat ik nogal fel ben op het labeltje wat ze op mijn kind willen plakken (echt al zijn halve leven overigens) waar ik het totaal niet mee eens ben (iets met bepaald gedrag enkel op die ene plek, alle symptomen kunnen ook iets heel anders, naar mijn idee veel logischer, zijn.)Veel hulpverlening vind dat blijkbaar vreemd. Want met zo'n labeltje kun je ineens allerlei hulp krijgen en gaat alles makkelijker. Dit oordeel vellend na mijn kind nog nooit gezien te hebben. Er ligt een onderzoek, met een niet definitief en niet zeker labeltje. Al 1,5 jaar inmiddels. Maar het onderzoek zelf klopt niet (lang verhaal, iets met kortzichtig en verkeerde feiten enz) Er is niks met zekerheid vastgesteld. En toch wordt er dus weer gehandeld naar het labeltje dat hij niet heeft.
Ik vermeldde gisteren in een gesprek dat ik nog niet klaar ben met het onderzoek. Dat ik het op zijn minst kloppend, qua feiten, wil hebben. Dat werd niet zo goed gesnapt. Of ik dan bedoelde dat ik het onderzoek nog eens overnieuw wilde laten doen. Maar dat is niet het plan. Toen ik zei dat ik echt zag aankomen dat dit hem zou gaan achtervolgen (geldigheid verlopen of niet) leken ze dat ook wat apart te vinden.
En toch bleek later dat er heel erg gericht werd op een pad richting behandeling op het gebied van het labeltje. Ik krijg nooit goed uitgelegd aan andere mensen dat ik niet tegen labeltjes ben, dat als je iets heb, dan heb je iets. Maar ik ga toch niet zitten wachten totdat mijn kind de zoveelste hulpverlener moedeloos laat opgeven, omdat de behandeling niet past, niet werkt en niet bij hem aanslaat. Gewoonweg omdat ze uitgaan van de verkeerde beginsituatie. Omdat ze er vanuit gaan dat zijn hoofd werkt op manier x, terwijl ik echt heel zeker weet dat dit niet zo is.
Hoe vaak ik ook uitleg dat alles waar dit op gebaseerd is, niet aangeboren is. Dat dit er niet altijd geweest is. Dat dit echt iets is gerelateerd aan bepaalde situaties (meerdere inmiddels helaas)
Ik ben dan vooral de ouder die niet wil zien dat er iets mankeert aan haar kind. Dan ben ik de slechterik in het verhaal.

En ik hoor zoveel andere verhalen van ouders in precies hetzelfde situatie. Die keihard moeten vechten voor de erkenning van hun kind, dat stuk gaat door onbegrip en onkunde. Een gebrek aan kennis en een gebrek aan vertrouwen in ouders.
Ik merk dat ik er vooral heel boos van word. Niet enkel over onze situatie, maar vooral eigenlijk dat die van ons totaal geen uitzondering is. Dat er nog zo ontzettend veel kinderen helemaal stuk gaan, opgegeven worden, beschadigd raken, door iets wat ze zou moeten helpen. Iets wat bestaat om kinderen van alles te leren. Dat er gezinnen kapot gaan omdat de mensen die ze zouden moeten helpen, ze echt laten hangen. Ze van het kastje naar de muur sturen, eindeloze wachtlijsten, waardoor de situaties 10X erger worden.

Ik denk dat bezuinigen op de zorg en het onderwijs absoluut het meest onbegrijpelijke wat je als overheid kan doen. Bezuinigen op je toekomst en je verleden tegelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten